Przejdź do treści
Analiza i Egzystencja
62 (2023)
OpenAlex

Dla całego czasopisma, według OpenAlex.

Cytowania
196
Publikacje
300
H-index
6
I10-index
2
Średnia cytowań (2 lata)
0,14
Cytowania w poszczególnych latach
Wykres cytowań czasopisma. Dokładne wartości są dostępne w tabeli poniżej. 2017: 0 2018: 12 2019: 6 2020: 13 2021: 25 2022: 23 2023: 16 2024: 33 2025: 36 2026: 30 2017 2026
Pokaż dane w tabeli
Cytowania w poszczególnych latach
RokPublikacjeCytowania
2017250
20182312
2019236
20202013
20212125
20222623
20232516
20242633
20252536
20262030

Dane pobrane:

Co oznaczają te liczby?

Publikacje i cytowania obejmują rekordy powiązane z tym czasopismem w OpenAlex. H-index to największa liczba h publikacji mających co najmniej h cytowań. I10-index to liczba publikacji cytowanych co najmniej 10 razy. Wykres przedstawia cytowania otrzymane w danym roku; bieżący rok jest niepełny. Zakres bazy może różnić się od WNUS i innych serwisów.

Średnia z 2 lat jest wskaźnikiem OpenAlex. Nie jest to Journal Impact Factor firmy Clarivate.

Zobacz w OpenAlex (nowa karta)
Google Scholar

Transgression of the Self – the Total Act in Jerzy Grotowski’s Laboratory Theater and Jungian archetype experience


(Transgresja Jaźni - Akt Całkowity w Teatrze Laboratorium Jerzego Grotowskiego i jungowskie doświadczenie archetypowe)
DOI: 10.18276/aie.2023.62-08
Cytuj

Pełny tekst jest dostępny

Abstrakt

Niniejszy artykuł jest poświęcony z najważniejszych odkryć Jerzego Grotowskiego, aktowi całkowitemu, specyficznemu rodzajowi działania i doświadczenia zarazem. Powstało ono w ramach praktyki teatralnej, lecz poza funkcją związaną z dramaturgią przedstawień miało wyższy cel, związany z poszukiwaniem istoty człowieczeństwa i źródeł doświadczenia rzeczywistości. Jerzy Grotowski dążył do transformacji aktorów oraz obserwatorów, otwarcia ich na to, co autentyczne, żywe i obecne. To osiągnięcie stanowiło rodzaj doświadczenia, w którym przezwyciężone zostaje sacrum i profanum. Akt całkowity pozwalał „stać się patrzonym” i, paradoksalnie, pozwalał uczestniczyć w dwoistości biernego działania, w którym człowiek staje się obserwatorem i działającym zarazem. Moim celem jest sproblematyzowanie roli zasady współistnienia przeciwieństw w pracy J. Grotowskiego i opis aktu całkowitego jako możliwości doświadczenia psychofizycznej jedni. Człowiek w tym archetypowym doświadczeniu poprzedza wszelkie różnice, jest w stanie dotrzeć do samego centrum własnego Ja, tego, co Carl Gustav Jung określał mianem Selbst.
Podgląd PDF

Otwórz PDF

Bibliografia (37)
  1. Barentsen, G. (2015). Silent partnerships: Schelling, Jung, and The romantic metasubject. Symposium, 19(1), 67–79. https://doi.org/10.5840/symposium20151916.
  2. Brach-Czaina, J. (1980). Proces indywiduacji w wersji Grotowskiego. Dialog: miesięcznik Związku Literatów Polskich, 25(4), 80–93.
  3. Brooke, R. (2015). Jung and phenomenology. Routledge, Taylor & Francis Group.
  4. Czerwiński, M. (2019). Obraz i metaforyka doświadczenia wewnętrznego oraz przemiany: od Ciorana po Grotowskiego. Kultura, Historia, Globalizacja, 25, 29–38.
  5. Fershtman, S. (2021). The mystical exodus in Jungian perspective. Routledge, Taylor & Francis Group.
  6. Flaszen, L. (2006). „Dziady”, „Kordian”, „Akropolis” w Teatrze 13 Rzędów. In G. Ziółkowski, & J. Degler (Eds.), Misterium zgrozy i urzeczenia. Przedstawienia Jerzego Grotowskiego i Teatru Laboratorium (pp. 53–70). Wydawnictwo Instytut im. Jerzego Grotowskiego.
  7. Fordham, M. (2018). Analytical psychology: A modern science. Routledge, Taylor & Francis Group.
  8. Grotowski, J. (2002). Towards a poor theatre (E. Barba, Ed.). Routledge.
  9. Grotowski, J. (2007). Ku teatrowi ubogiemu (E. Barba, Ed.). Instytut im. J. Grotowskiego.
  10. Grotowski, J. (2012). Teksty zebrane Grotowski. Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, Instytut Jerzego Grotowskiego, Wydawnictwo Krytyki Politycznej.
  11. Hoeller, S. (2022). Gnoza Junga i siedem nauk dla zmarłych. Okultura.
  12. Jung, C. G. (1919). Czerwona księga. Vis-à-vis Etiuda.
  13. Jung, C. G. (1959). Aion: Researches into the phenomenology of the self. Pantheon Books.
  14. Jung, C. G. (1970). Mysterium coniunctionis: An inquiry into the separation and synthesis of psychic opposites in Alchemy. Princeton University Press.
  15. Jung, C. G. (1979). Civilization on transition. Princeton University Press.
  16. Jung, C. G. (1993a). Archetypy i symbole. Czytelnik.
  17. Jung, C. G. (1993b). Wspomnienia, sny, myśli. KR.
  18. Jung, C. G. (2011). Dynamika nieświadomości. KR.
  19. Jung, C. G. (2014). Symbols of transformation: An analysis of the prelude to a case of schizophrenia. Princeton University Press.
  20. Jung, C. G. (2007). Życie symboliczne. KR.
  21. Kajzar, H. (2006). O cudach teatru Grotowskiego. In G. Ziółkowski, & J. Degler (Eds.), Misterium zgrozy i urzeczenia. Przedstawienia Jerzego Grotowskiego i Teatru Laboratorium (pp. 250–257). Wydawnictwo Instytut im, Jerzego Grotowskiego.
  22. Kłossowicz, J. (2006). Podróż do źródeł teatru. In G. Ziółkowski, & J. Degler (Eds.), Misterium zgrozy i urzeczenia. Przedstawienia Jerzego Grotowskiego i Teatru Laboratorium ( pp. 2 38–250). Wydawnictwo I nstytut i m. J erzego Grotowskiego.
  23. Kolak, A. (2016). Rytuał bez boga, misterium bez kultu—o mitach chrześcijańskich w Teatrze Laboratorium Jerzego Grotowskiego. In M. Karkowska, M. Grabowski, & K. Żukowska (Eds.), Trwała obecność mitu w literaturze i kulturze (pp. 173–183). Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego.
  24. Kolankiewicz, L. (2006). Aktorstwo w teatrze Grotowskiego. In G. Ziółkowski, & J. Degler (Eds.), Misterium zgrozy i urzeczenia. Przedstawienia Jerzego Grotowskiego i Teatru Laboratorium (pp. 273–290). Wydawnictwo Instytut im. Jerzego Grotowskiego.
  25. Kolankiewicz, L. (2011, March 27). Ars magna Grotowskiego. Grotowski.net. http:// www.grotowski.net/encyklopedia/grotowski-jerzy.
  26. Kornaś, T. (2006). Aktor „ogołocony”: „Książę Niezłomny” Teatru Laboratorium. In G. Ziółkowski, & J. Degler (Eds.), Misterium zgrozy i urzeczenia. Przedstawienia Jerzego Grotowskiego i Teatru Laboratorium (pp. 417–444). Wydawnictwo Instytut im. Jerzego Grotowskiego.
  27. Kuźmicki, A. (2008). Symbolika jaźni. Eneteia.
  28. Osiński, Z. (2006). „Akropolis” w Teatrze Laboratorium. In G. Ziółkowski, & J. Degler (Eds.), Misterium zgrozy i urzeczenia. Przedstawienia Jerzego Grotowskiego i Teatru Laboratorium (pp. 300–335). Wydawnictwo Instytut im. Jerzego Grotowskiego.
  29. Osiński, Z. (1989). Grotowski i jego Laboratorium. PIW.
  30. Otto, R. (2004). The myth of the birth of the hero: A psychological exploration of myth. Princeton University.
  31. Pajor, K. (2004). Psychologia archetypów Junga. Eneteia.
  32. Prokopiuk, J. (1976). Jung, czyli gnoza XX wieku. In C. G. Jung & J. Prokopiuk (Trans.), Archetypy i symbole, pp. 5–56. Czytelnik.
  33. Ribi, A. (1993). The search for roots: C. G. Jung and the tradition of gnosis. Gnosis Archive Books.
  34. Rosińska, Z. (1982). Jung. Wiedza Powszechna.
  35. von Franz, M. L. (2021). Baśń o uwolnieniu kobiecości. Evviva L’Arte.
  36. Voss, A. (2009). A methodology of the imagination. Eye of the Heart. A Journal of Traditional Wisdom, 3, 37–53.
  37. Wójtowicz, A. (2006). Proszę pana, czy ten teatr jest jeszcze teatrem? “Tragiczne dzieje doktora Fausta według Christophera Marlowe’a.” In G. Ziółkowski, & J. Degler (Eds.), Misterium zgrozy i urzeczenia. Przedstawienia Jerzego Grotowskiego i Teatru Laboratorium (pp. 335–358). Wydawnictwo Instytut im. Jerzego Grotowskiego.