Etyka troski jako camera obscura współczesnej filozofii polityki. O znaczeniu tego, co zakryte

Celem niniejszego artykułu jest próba ujęcia etyki troski jako intrygującego dla filozofii polityki metanarzędzia oraz zwrócenie uwagi na jej wkład w rozumienie filozoficznych aspektów funkcjonowania wspólnoty politycznej we współczesnym dyskursie. Struktura koncepcyjna prezentowanych treści opiera się na przyjęciu analogii między myśleniem a postrzeganiem rzeczywistości za pomocą metafory camera obscura. Wykorzystanie dosłownej i metaforycznej wykładni tego wyrażenia otwiera możliwość usytuowania dyskursu kobiet, organizowanego zwykle w oparciu o kategorię miejsca, wokół osi widzialne – niewidzialne, z podkreśleniem wagi tego, co ukryte. To, co niewidzialne (prywatne) umożliwia to, co widzialne i publiczne, warunkuje je i wspiera. Etyka troski pokazuje, jak powszechnym zjawiskiem jest współzależność, którą nie tyle trzeba znieść poprzez upaństwowienie, co wprowadzić w obszar debaty filozofii polityki jako rewers tego, co publiczne i wymaga nie tyle upaństwowienia, co dowartościowania. Punktem wyjścia dla prowadzonych rozważań są uwagi Hannah Arendt, Alasdaira MacIntyre’a oraz amerykańskiej feministki Evy Feder Kittay.