Przejdź do treści
Analiza i Egzystencja
72 (2025)
Statystyki OpenAlex

Dla całego czasopisma, według OpenAlex.

Cytowania
223
Publikacje
315
H-index
6
I10-index
3
Średnia cytowań (2 lata)
0,17
Cytowania w poszczególnych latach
Wykres cytowań czasopisma. Dokładne wartości są dostępne w tabeli poniżej. 2017: 0 2018: 14 2019: 27 2020: 11 2021: 24 2022: 30 2023: 27 2024: 32 2025: 35 2026: 19 2017 2026
Pokaż dane w tabeli
Cytowania w poszczególnych latach
RokPublikacjeCytowania
2017250
20182314
20192327
20202011
20212124
20222630
20232527
20242632
20252535
20262019

Dane pobrane:

Co oznaczają te liczby?

Publikacje i cytowania obejmują rekordy powiązane z tym czasopismem w OpenAlex. H-index to największa liczba h publikacji mających co najmniej h cytowań. I10-index to liczba publikacji cytowanych co najmniej 10 razy. Wykres przedstawia cytowania otrzymane w danym roku; bieżący rok jest niepełny. Zakres bazy może różnić się od WNUS i innych serwisów.

Średnia z 2 lat jest wskaźnikiem OpenAlex. Nie jest to Journal Impact Factor firmy Clarivate.

Zobacz w OpenAlex (nowa karta)

Illocutionary Competence in Irony Comprehension: Insights from Empirical Studies on ASD


(Kompetencja illokucyjna w rozumieniu ironii: wnioski z badań empirycznych nad ASD)
DOI: 10.18276/aie.2025.72-01
Cytuj

Pełny tekst jest dostępny

ISSN:1734-9923
eISSN:2300-7621
Autorzy: Marta Wąsik ORCID
Uniwersytet Szczeciński, Instytut Filozofii i Kognitywistyki

Maciej Witek ORCID
Uniwersytet Szczeciński, Instytut Filozofii i Kognitywistyki
Słowa kluczowe: rozumienie ironii kompetencja illokucyjna komplementy krytyka negacja illokucyjna
Data publikacji całości:2025
Liczba stron:33 (5-37)
OAI-PMH:Metadane
Klasyfikacja JEL: Z13
Cited-by (Crossref) ?: Włącz JavaScript, aby pobrać dane cytowań.
CC BY-SA Open Access DOAJ ERIH PLUS Scopus Diamond Discovery Hub
Kod QR

Abstrakt

W niniejszym artykule przedstawiamy pragmatyczną analizę wypowiedzi wykorzystanych w badaniach empirycznych dotyczących rozumienia ironii u osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ASD). Skupiamy się na trzech wybranych badaniach, które analizują rozumienie ironicznych komplementów i krytyki. Nasza główna teza zakłada, że interpretacja tych wypowiedzi wymaga znacznej kompetencji illokucyjnej, która – wraz ze zdolnością do przypisywania innym osobom stanów mentalnych (mindreading) – jest istotnym komponentem poznania społecznego i interakcji międzyludzkich. Po przeanalizowaniu sposobów formułowania oraz rozumienia różnych rodzajów komplementów i krytyki argumentujemy, że ironia pełni funkcję illokucyjnej negacji, przekształcając siłę wypowiedzi, jaką miałaby ona w ujęciu dosłownym, w jej przeciwieństwo. Nasza główna konkluzja podkreśla znaczenie interpretowania wyników badań empirycznych nad rozumieniem ironii z uwzględnieniem możliwych różnic w zakresie kompetencji illokucyjnej uczestników oraz ich zdolności do rozpoznawania funkcji echoicznej i metaillokucyjnej ironii.

PDF

Pobierz PDF
Podgląd PDF

Otwórz PDF

Bibliografia (47)
  1. Ackerman, B.P. (1983). Form and function in children’s understanding of ironic utterances. Journal of Experimental Child Psychology, 35(3), 487–508. https:// doi.org/10.1016/0022-0965(83)90023-1
  2. Alfonzetti, G. (2013). 18. Compliments. In M. Sbisà & K. Turner (Eds.), Pragmatics of Speech Actions (pp. 555–586). De Gruyter Mouton. https://doi.org/ 10.1515/9783110214383.555
  3. Amante, D.J. (1981). The theory of ironic speech acts. Poetics Today, 2(2), 77–96. https://doi.org/10.2307/1772191
  4. Attardo, S. (2000). Irony as relevant inappropriateness. Journal of Pragmatics, 32, 793–826. https://doi.org/10.1016/S0378-2166(99)00070-3
  5. Austin, J.L. (1975). How to do things with words. The Clarendon Press. https://doi.org/ 10.1093/acprof:oso/9780198245537.001.0001
  6. Bach, K., & Harnish, R.M. (1979). Linguistic communication and speech acts. MIT Press.
  7. Bachman, L.F. (1990). Fundamental considerations in language testing. Oxford University Press.
  8. Bertolet, R. (1994). Are there indirect speech acts? In S. Tsohatzidis (Ed.), Foundations of speech act theory: Philosophical and linguistic perspectives (pp. 335– 349). Routledge.
  9. Clark, H.H., & Gerrig, R.J. (1984). On the pretence theory of irony. Journal of Experimental Psychology, 113(1), 121–126.
  10. Dews, S., & Winner, E. (1997). Attributing meaning to deliberately false utterances: The case of irony. In C. Mandell & A. McCabe (Eds.), The problem of meaning: Behavioral and cognitive perspectives (pp. 377–414). Elsevier.
  11. Filippova, E., & Astington, J.W. (2010). Children’s understanding of social-cognitive and social-communicative aspects of discourse irony. Child Development, 81(3), 913–928. https://doi.org/10.1111/j.1467-8624.2010.01442.x
  12. Fuchs, J. (2023). 40 years of research into children’s irony comprehension. Pragmatics & Cognition, 30(1), 1–30. https://doi.org/10.1075/pc.22015.fuc Garmendia, J. (2018). Irony. Cambridge University Press. https://doi.org/10.1017/ 9781316136218
  13. Giora, R. (1995). On irony and negation. Discourse Processes, 19(2), 239–264. https://doi.org/10.1080/01638539509544916
  14. Glenwright, M., & Agbayewa, A.S. (2012). Older children and adolescents with high-functioning autism spectrum disorders can comprehend verbal irony in computer-mediated communication. Research in Autism Spectrum Disorders, 6(2), 628–638. https://doi.org/10.1016/j.rasd.2011.09.013
  15. Green, M.S. (2017). Irony as expression (of a sense of the absurd). Baltic International Yearbook of Cognition, Logic and Communication, 12, 1–24. https://doi. org/10.4148/1944-3676.1116
  16. Grice, H.P. (1989). Studies in the way of words. Harvard University Press.
  17. Hancock, J.T., Dunham, P.J., & Purdy, K. (2000). Children’s comprehension of critical and complimentary forms of verbal irony. Journal of Cognition and Development, 1(2), 227–248. https://doi.org/10.1207/S15327647JCD010204
  18. Happé, F.G.E. (1993). Communicative competence and theory of mind in autism: A test of relevance theory. Cognition, 48(2), 101–119. https://doi.org/10.1016/ 0010-0277(93)90026-R
  19. Happé, F. (2013). Attributions (first order/second order). In F. R. Volkmar (Ed.), Encyclopedia of Autism Spectrum Disorders (pp. 297–298). Springer. https://doi.org/ 10.1007/978-1-4419-1698-3_1719
  20. Hoogenhout, M., & Malcolm-Smith, S. (2014). Theory of mind in autism spectrum disorder: Does DSM classification predict development? Research in Autism Spectrum Disorders, 8(6), 587–607. https://doi.org/10.1016/j.rasd.2014.02.005
  21. Huang, S.-F., Oi, M., & Taguchi, A. (2015). Comprehension of figurative language in Taiwanese children with autism: The role of theory of mind and receptive vocabulary. Clinical Linguistics and Phonetics, 29(8–10), 764–775. https://doi.org/ 10.3109/02699206.2015.1027833
  22. Komorowska, E., & Ohrimovich, A. (2018). The compliment as a speech act in Russian: A lexical-pragmatic study. Beyond Philology, 15(1), 49–67. https:// doi.org/10.26881/bp.2018.1.03
  23. Krawczak, K. & Glynn, D. (2015). Operationalizing mirativity: A usage-based quantitative study of constructional construal in English. Review of Cognitive Linguistics 13(2), 353–382. https://doi.org/10.1075/rcl.13.2.04kra
  24. Kreuz, R.J., & Link, K.E. (2002). Asymmetries in the use of verbal irony. Journal of Language and Social Psychology, 21(2), 127–143.
  25. Lewandowska-Tomaszczyk, B. (1989). Praising and complimenting. In W. Oleksy (Ed.), Contrastive Pragmatics (pp. 73–100). Benjamins. https://doi.org/10.1075/ pbns.3.08lew?locatt=mode:legacy
  26. Levinson, S.C. (1983). Pragmatics. Cambridge University Press. https://doi.org/ 10.1017/CBO9780511813313
  27. Nilsen, E.S., Glenwright, M., & Huyder, V. (2011). Children and adults understand that verbal irony interpretation depends on listener knowledge. Journal of Cognition and Development, 12(3), 374–409. https://doi.org/10.1080/15248372.2010.544693
  28. Panzeri, F., Mazzaggio, G., Giustolisi, B., Silleresi, S., & Surian, L. (2022). The atypical pattern of irony comprehension in autistic children. Applied Psycholinguistics, 43(4), 757–784. https://doi.org/10.1017/S0142716422000091
  29. Perner, J., & Wimmer, H. (1985). “John thinks that Mary thinks that...”: Attribution of second-order beliefs by 5- to 10-year-old children. Journal of Experimental Child Psychology, 39(3), 437–471. https://doi.org/10.1016/0022-0965(85)90051-7
  30. Pexman, P.M., & Glenwright, M. (2007). How do typically developing children grasp the meaning of verbal irony? Journal of Neurolinguistics, 20(2), 178–196. https://doi.org/10.1016/j.jneuroling.2006.06.001
  31. Pexman, P.M., Rostad, K.R., McMorris, C.A., Climie, E.A., Stowkowy, J., & Glenwright, M.R. (2011). Processing of ironic language in children with highfunctioning autism spectrum disorder. Journal of Autism and Developmental Disorders, 41(8), 1097–1112. https://doi.org/10.1007/s10803-010-1131-7
  32. Saban-Bezalel, R., Dolfin, D., Laor, N., & Mashal, N. (2019). Irony comprehension and mentalizing ability in children with and without autism spectrum disorder. Research in Autism Spectrum Disorders, 58, 30–38. https://doi.org/10.1016/ j.rasd.2018.11.006
  33. Searle, J.R. (1969). Speech acts: An essay in the philosophy of language. Cambridge University Press. https://doi.org/10.1017/CBO9781139173438
  34. Searle, J.R. (1979). Expression and meaning: Studies in the theory of speech acts. Cambridge University Press. https://doi.org/10.1017/CBO9780511609213
  35. Song, Y., Li, L., & Zhang, J. (2023). Comprehension of irony in autistic children: The role of theory of mind and executive function. Autism Research, 16(1), 89–102. https://doi.org/10/1002/aur.3051
  36. Sperber, D. (1984). Verbal irony: Pretence or echoic mention? Journal of Experimental Psychology, 113(1), 130–136. https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/ 0096-3445.113.1.130
  37. Stalnaker, R. (2002). Common ground. Linguistics and Philosophy, 25, 701–721. https://doi.org/10.1023/A:1020867916902
  38. Sullivan, K., Winner, E., & Hopfield, N. (1995). How children tell a lie from a joke: The role of second order mental state attributions. British Journal of Developmental Psychology, 13(2), 191–204. https://doi. org/10.1111/j.2044-835X.1995.tb00673.x
  39. Väyrynen, P. (2025). Thick ethical concepts. In E.N. Zalta & U. Nodelman (Eds.), The Stanford Encyclopedia of Philosophy (Spring 2025 ed.). https://plato. stanford.edu/archives/spr2025/entries/thick-ethical-concepts/
  40. Wang, A.T., Lee, S.S., Sigman, M., & Dapretto, M. (2006). Neural basis of irony comprehension in children with autism: The role of prosody and context. Brain: A Journal of Neurology, 129(4), 932–943. https://doi.org/10.1093/brain/awl032
  41. Wilson, D. (2013). Irony comprehension: A developmental perspective. Journal of Pragmatics, 59, 40–56. https://doi.org/10.1016/j.pragma.2012.09.016
  42. Wilson, D., & Sperber, D. (2012). Meaning and relevance. Cambridge University Press. https://doi.org/10.1017/CBO9781139028370
  43. Wimmer, H., & Perner, J. (1983). Beliefs about beliefs: Representation and constraining function of wrong beliefs in young children’s understanding of deception. Cognition, 13(1), 103–128. https://doi.org/10.1016/0010-0277(83)90004-5
  44. Winner, E. (1988). The point of words: Children’s understanding of metaphor and irony. Harvard University Press.
  45. Witek, M. (2015). Linguistic underdeterminacy: A view from speech act theory. Journal of Pragmatics, 76, 15–29. https://doi.org/10.1016/j.pragma.2014.11.003
  46. Witek, M. (2022a). An Austinian alternative to the Gricean perspective on meaning and communication. Journal of Pragmatics, 201, 60–75. https://doi.org/10.1016/j.pragma.2022.09.010
  47. Witek, M. (2022b). Irony as a speech action. Journal of Pragmatics, 190, 76–90. https://doi.org/10.1016/j.pragma.2022.01.010