Tryb ścigania przestępstwa groźby karalnej po wprowadzeniu art. 12 § 4 Kodeksu postępowania karnego a paternalizm w procedurze karnej

Celem niniejszego artykułu była analiza nowo wprowadzonego art. 12 § 4 Kodeksu postępowania karnego w świetle paternalizmu. Przepis ten zezwala na wszczęcie postępowania karnego przez organy ścigania bez spełnienia przez pokrzywdzonego warunku wniesienia wniosku. Stanowi więc idealny przyczynek do postawienia pytania o zasadność ingerencji państwowej w wolność jednostki ukierunkowanej na działanie w interesie pokrzywdzonego. W artykule wpierw omówiono pojęcie paternalizmu z zastosowaniem metody teoretyczno-prawnej, następnie przeprowadzona została analiza art. 12 § 4 Kodeksu postępowania karnego przy zastosowaniu metody językowo-logicznej, a także dogmatyczno-prawnej. W końcowej części artykułu dokonano oceny wyników tej interpretacji z perspektywy paternalizmu. Przeprowadzenie owych badań miało na celu zbadanie zasadności postawionej hipotezy badawczej, wskazującej, że ingerencja państwa w wolność jednostki w wyniku stosowania art. 12 § 4 k.p.k. nie może zostać uznana za uzasadnioną, z uwagi na fakt, iż cel wprowadzenia owej normy do systemu prawa nie jest możliwy do osiągnięcia. Wyniki badań wykazały, iż regulacja ta jest paternalistyczna (a zatem uzasadniana dążeniem ku dobru jednostki), jednak prawdziwym celem jej wprowadzenia było ograniczenie podmiotowości pokrzywdzonego, zwiększenie represyjności, a także zaostrzenie polityki karnej państwa.