Konflikt zbrojny między Rosją i Ukrainą – przestępczość transgraniczna w warunkach wojny hybrydowej

Przestępczość jest groźnym i szkodliwym zjawiskiem społecznym, które stanowi obecnie poważny problem. Niebezpiecznym jej rodzajem jest przestępczość zorganizowana i przestępczość transgraniczna. Do przestępstw transgranicznych zaliczyć można nielegalną migrację, przemyt narkotyków, handel ludźmi, handel bronią, a także nielegalny obrót paliwami, tytoniem oraz alkoholem. Okolicznością, która wpływa na rozwój przestępczości transgranicznej są konflikty militarne i tocząca się w ich tle wojna hybrydowa. Wiele wskazuje na to, że skala wojny hybrydowej będzie się poszerzać, podobnie jak towarzysząca jej przestępczość. W artykule podjęto próbę wyjaśnienia, czym jest wojna hybrydowa i jakie metody stosuje się podczas takiej wojny. Celem niniejszego artykułu jest analiza zagadnień związanych z przestępczością transgraniczną w okolicznościach wojny hybrydowej. W pracy jako metodę badawczą zastosowano metodę formalno-dogmatyczną, analizie poddano takie zjawiska, jak nielegalna migracja obywateli, handel ludźmi i przemyt. Jedno z pytań, jakie towarzyszy podjętym w artykule rozważaniom, dotyczy faktu, czy, biorąc pod uwagę agresywną politykę Rosji, Polska jest przygotowana na podobny konflikt, któremu z pewnością będzie towarzyszyła przestępczość transgraniczna. Zadaniem artykułu jest również odpowiedź na pytanie, czy polski system prawny ma szansę sprostać wyzwaniom związanym ze zjawiskiem przestępczości transgranicznej w okolicznościach wojny hybrydowej. Autor stawia hipotezę, że Polska jest przygotowana na podobny konflikt, co więcej, działania polskich władz, w szczególności sił zbrojnych oraz służb resortu spraw wewnętrznych i administracji, potwierdzają tę tezę. Jednak najważniejszym zadaniem, z punktu widzenia autora, jest zwrócenie uwagi na specyfikę i elementy wojny hybrydowej, które mają wpływ na eskalację wielu negatywnych zjawisk: szerzenie dezinformacji, prowadzenie ataków w cyberprzestrzeni, ingerencja w procesy demokratyczne państw sąsiadujących, podważanie zaufania do instytucji państwa, stosowanie presji ekonomicznej. Wszystkie te zakamuflowane działania generują wymierne zagrożenie dla środowiska bezpieczeństwa, przyczyniając się także do wzrostu przestępczości transgranicznej. Celem niniejszej pracy jest ukazanie i opisanie wyżej wspomnianej strategii.