Problemy międzynarodowej ochrony środowiska w polskiej nauce prawa międzynarodowego okresu międzywojennego

Celem artykułu jest przedstawienie dorobku polskiej nauki prawa międzynarodowego dwudziestolecia międzywojennego w zakresie problemów prawnomiędzynarodowej ochrony środowiska. Pomimo tego, że odradzająca się Rzeczpospolita musiała mierzyć się z problemami prawnymi dotyczącymi odbudowy państwa, utrwalania jego podmiotowości i ustalania granic, to w sferze zainteresowań prawników znajdowały się również zagadnienia dotyczące ochrony środowiska. Solidne podstawy prawne recepcji międzynarodowej ochrony świata zwierząt i roślin otworzyły Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej drogę do przyjęcia ustawy z dnia 10 marca 1934 r. o ochronie przyrody, a wybitnym polskim przyrodnikom, takim jak między innymi profesorowie Walery Goetel, Michał Siedlecki, Władysław Szafer, aktywne uczestnictwo w międzynarodowych kongresach poświęconych ochronie przyrody, a także reprezentowanie Polski w pierwszych organizacjach międzynarodowych zajmujących się tą problematyką. W badaniach poświęconych problemom międzynarodowej ochrony środowiska w polskiej nauce prawa międzynarodowego okresu międzywojennego zastosowano metodę historyczno-prawną oraz formalno-dogmatyczną. Ich wykorzystanie pozwoliło nie tylko na gruntowne zbadanie tematu, ale również na sformułowanie wniosków. Wskazują one na zainteresowanie wybitnych polskich uczonych dwudziestolecia międzywojennego, znawców prawa problematyką ochrony prawnej świata zwierzęcego i roślinnego, zarówno w wymiarze prawa międzynarodowego, jak i krajowego. Problematyka ochrony środowiska była prezentowana w podręcznikach prawa międzynarodowego, które w okresie międzywojennym tworzyli polscy prawnicy internacjonaliści: Zygmunt Cybichowski, Ludwik Ehrlich czy Julian Makowski. Ich wpływ na kształtowanie postrzegania międzynarodowej ochrony przyrody wykracza daleko poza horyzont czasowy okresu międzywojennego i jest zauważalny również współcześnie.