
Acta Iuris Stetinensis
Wcześniej: Zeszyty Naukowe. Roczniki Prawnicze
Wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie I Wydział Cywilny z dnia 13 lipca 2023 r. (I ACa 484/22)
DOI: 10.18276/ais.2025.52-09
Cytuj
Pełny tekst jest dostępny
| ISSN: | 2083-4373 |
| eISSN: | 2545-3181 |
| Redakcja: |
Redaktor tomu / Volume Editor:
Ewelina
Cała-Wacinkiewicz
Uniwersytet Szczeciński (Polska) / University of Szczecin (Poland) |
| Data publikacji całości: | 2025-03 |
| Liczba stron: | 33 (165-197) |
| OAI-PMH: | Metadane |
| Cited-by (Crossref) ?: | Włącz JavaScript, aby pobrać dane cytowań. |
| Liczba pobrań ?: | 415 |
Abstrakt
1. W stosunkach regresowych między współdłużnikami, o których mowa w art. 441 § 1 k.c., w sytuacji, gdy jeden z nich spełnił całość świadczenia, nie obowiązuje zasada solidarności. Osoba taka może domagać się od pozostałych współdłużników jedynie części przypadającej na nich (pro rata parte), zgodnie z zasadami zawartymi w art. 441 § 2 i 3 k.c., a więc zazwyczaj w sposób
odpowiadający ich winie i stopniowi przyczynienia się do powstania szkody.
2. Roszczenie regresowe na podstawie art. 441 § 2 i 3 k.c. ma charakter rozliczenia technicznego pomiędzy współdłużnikami, a zatem na gruncie rozliczeń regresowych nie łączy ich solidarność materialna, albowiem każdy odpowiada w granicach swojego stopnia zawinienia. Tym samym roszczenie regresowe winno być dochodzone od każdego z nich indywidualnie.
3. W ramach regresu na podstawie art. 441 § 2 i 3 k.c. należność główna oraz zapłacone od niej odsetki mogą, co do zasady, składać się na świadczenie podlegające rozliczeniu pomiędzy współdłużnikami.




