Szanse i zagrożenia dla funkcjonowania partii etnicznej na obszarze postsocjalistycznym na przykładzie organizacji Tatarów krymskich – Milli Firka

Po upadku Związku Radzieckiego pojawiły się nowe możliwości dla aktywności politycznej mniejszości etnicznych. Etniczność stała się wyznacznikiem politycznej tożsamości. Powstały liczne organizacje etniczne. Przykładem jednej z nich jest Milli Firka, organizacja Tatarów krymskich. W latach 90. XX w. wielu Tatarów powróciło do swych siedzib zamieszkiwanych przed deportacją do Azji Centralnej, jednak sytuacja polityczna Krymu była już zupełnie inna. Dawne domy i ziemie były teraz zajęte przez Rosjan i Ukraińców. Władza na Krymie należała do słowiańskich grup etnicznych (Krym był częścią Ukrainy, centralne władze znajdowały się w Kijowie, ale i Krym był także regionem autonomicznym, gdzie regionalne władze często spoczywały w rosyjskich rękach). Milli Firka domagała się dostępu do władzy dla Tatarów krymskich i przywrócenia dawnej własności tatarskiej. Możliwości rzeczywistego uczestnictwa we władzy są bardzo ograniczone. Główna działalność polityczna partii lokuje się w polityce performance’u (takiej jak happeningi, protesty, ceremonie polityczne) i polityce symbolicznej. Dalszy rozwój Milli Firka zależy od przekonania krymskich mniejszości etnicznych. Milli Firka jest opozycyjną organizacją dla głównej struktury politycznej Tatarów – Medżlisu Narodu Tatarów krymskich. Trudno jest jednoznacznie mówić o dalszej roli Milli Firka w systemie politycznym Krymu. Tekst powstał przed aneksją Krymu przez Rosję w 2014 roku.