Transformacja ustrojowa Polski. Państwo dobre czy państwo złe?

W artykule autor poszukuje odpowiedzi na pytanie dlaczego Polska, po dwóch dekadach transformacji społecznej, politycznej i ekonomicznej wciąż przechodzi chorobę niedostatku sprawności ustrojowej oraz jakie  jest miejsce i rola politologa wobec zachodzących zjawisk. Autor konkluduje, że większość z warunków niezbędnych do stworzenia podstaw polityki demokratycznej dotychczas jeszcze w pełni nie zaistniała. W Polsce brakuje edukacji proobywatelskiej dostosowanej do nowej pozycji kraju, odpowiednio przygotowanej klasy politycznej, mechanizmów kształtujących nowoczesną aktywność obywatelską, oraz prasy zdolnej samoistnie (w oderwaniu od bieżącej polityki) kształtować wiedzę i postawy obywateli. Dostrzegalne jest wyłącznie rodzące się społeczeństwo obywatelskie, fatalne obciążone dawniejszymi i bardziej współczesnymi doświadczeniami historycznymi. Skutkiem jest m.in. zła świadomość społeczno-polityczna Polaków, którzy sami uczą się „polityki”, obserwując działania polityków.