Język narodowy jako instrument mobilizacji politycznej w Walii i Kornwalii na początku XXI w.

Zakładając niezmienność dotychczasowych tendencji odśrodkowych, zachodzących w ramach reformy dewolucyjnej i procesów paradewolucyjnych w Walii i Kornwalii, należy sądzić, że sprawy dotyczące ochrony i rozwoju języka narodowego pozostaną w centrum uwagi miejscowych ośrodków decyzyjnych. Opublikowane przez rząd walijski i Radę Kornwalii językowe strategie rozwojowe wyraźnie wskazują na zamiar systematycznego rozszerzania zakresu nauczania cymraeg i kernewek, umacnianie bilingwizmu w przestrzeni publicznej oraz dotowanie walijskojęzycznych i kornijskojęzycznych mediów. Odgórna stymulacja dwujęzyczności nie może jednak przynieść spodziewanych rezultatów w sytuacji, gdy większość mieszkańców Walii i Kornwalii nadal porozumiewa się między sobą po angielsku. Co więcej, zmniejszanie się liczby osób mówiących językiem walijskim oraz powolny przyrost populacji używającej na co dzień języka kornijskiego pozwalają sądzić, że oba te języki nie uzyskają w najbliższym czasie większego znaczenia praktycznego i nie będą mogły skutecznie konkurować z językiem angielskim. Nie należy zatem przeceniać ich znaczenia w odniesieniu do procesów mobilizacji politycznej, w których posłużyły jedynie do unaocznienia odrębności kulturowej Walijczyków i Kornwalijczyków. Literalne odczytanie i zaspokojenie przez rząd brytyjski postulatów dotyczących utworzenia prawnych i instytucjonalnych gwarancji ochrony i rozwoju obu języków spowodowało więc przesunięcie zainteresowania społeczności  walijskiej i kornwalijskiej na inne środki służące realizacji zasadniczego celu, tj. rozszerzenia lub implementacji procesów dewolucyjnych.