Autobiografia Literatura Kultura Media
Między autobiografią a przypowieścią. Glosa o paru tajemnicach "Domu, snu i gier dziecięcych" Juliana Kornhausera
DOI: 10.18276/au.2017.1.8-15
Cytuj
Pełny tekst jest dostępny
| ISSN: | 2353-8694 |
| Autorzy: |
Adrian
Gleń
Uniwersytet Opolski |
| Słowa kluczowe: | egzystencja i pisarstwo Juliana Kornhausera autobiografia autobiografizm praktyki autobiograficzne autoportret zapiski autobiograficzne autokreacja |
| Data wydania numeru / monografii: | 2017 |
| Liczba stron: | 21 (221-241) |
| OAI-PMH: | Metadane |
 
 
| |
Abstrakt
W artykule podjęto próbę rozpoznania strategii autobiograficznych prezentacji obecnych
w twórczości Juliana Kornhausera. Autor stara się opisać fragmenty biografii autora Origami,
skupiając się na charakterystycznych dla poety sposobach dyskretnego mówienia o sobie
(dystans narracyjny, rozdźwięk pomiędzy narratorem a bohaterem, ukrywanie zarówno
postaci bohatera, jak i rzeczywistych osób pod zasłoną inicjału). Punktem wyjścia dla rozważań
i głównym przedmiotem opisu jest proza autobiograficzna Dom, sen i gry dziecięce Juliana
Kornhausera, której lektura konfrontowana jest z zapiskami autobiograficznymi opublikowanymi
przez syna poety, Jakuba, na łamach czasopism literackich. Ważny element całej
rekonstrukcji stanowi również badanie krytycznoliterackiej recepcji i rekonstrukcji prawdy
o egzystencji autora Kamyka i cienia.
Podgląd PDF
Bibliografia (21)
- Bagłajewski, Arkadiusz. „Oniryczne domy gliwickiego dzieciństwa”. Kresy 2 (1996): 160–163.
- Bugajski, Leszek. „Zmarnowana okazja”. Śląsk 1 (1996): 61.
- Czapliński, Przemysław. Wzniosłe tęsknoty. Nostalgie w prozie lat 90. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2001.
- Drzewucki, Janusz. „Ktoś inny”. Twórczość 3 (1996): 111–113.
- Gleń, Adrian. „Marzenie, które czyni poetą…”. Autentyczność i empatia w dziele Juliana Kornhausera. Kraków: Universitas, 2013.
- Jarzębski, Jerzy. „Hieroglif życia”. Tygodnik Powszechny 7 (1996): 13.
- Kaczmarek, Michał. „Gry (z) pamięci(-ą). Dom, sen i gry dziecięce Juliana Kornhausera”. W: „Było nie minęło”. Antologia tekstów krytycznych poświęconych twórczości Juliana Kornhausera, red. Adrian Gleń, 196–206. Opole: Wydawnictwo Uniwersytetu Opolskiego, 2011.
- Kornhauser, Jakub. „Nota”. Kwartalnik Artystyczny 3 (2016): 91–92.
- Kornhauser, Julian. Dom, sen i gry dziecięce. Opowieść sentymentalna. Kraków: Znak, 1995.
- Kornhauser, Julian. Postscriptum. Notatnik krytyczny. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1999.
- Kornhauser, Julian. „Kartki z podróży. Monachium. Listopad/grudzień 1993”. Topos 3 (2006): 127–134.
- Kornhauser, Julian. „Zapiski z podróży”. Kwartalnik Artystyczny 3 (2016): 66–90.
- Marcinów, Zdzisław. „Powrót”. Śląsk 1 (1996): 60.
- Melkowski, Stefan. „Pierwsza osoba w trzeciej osobie”. Wiadomości Kulturalne 21 (1996): 20.
- Michałowski, Piotr. „Niewyrażalność siebie i poetycki autoportret negatywny”. W: Literatura wobec niewyrażalnego, red. Włodzimierz Bolecki, Erazm Kuźma, 313–327. Warszawa: Wydawnictwo IBL, 1998.
- Orski, Mieczysław. „Tajemnica wychowanka J.” Arkusz 11 (1996): 6–7.
- Rogatko, Bogdan. Sny dziecięce, sny prawdziwe. W: Bogdan Rogatko, Kraków literacki. Impresje i listy do poetek, 95–105. Kraków: Wydawnictwo Stowarzyszenia Pisarzy Polskich Oddział Kraków, 2016.
- Stoff, Andrzej. „Ja, autor. O funkcjach sygnatur w literaturze współczesnej”. W: Ja, autor. Sytuacja podmiotu w polskiej literaturze współczesnej, red. Dariusz Śnieżko, 69–88. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Semper, 1996.
- „Świat przedstawiony”. Rozmowę z Julianem Kornhauserem przeprowadził Zbigniew Baran. Rzeczpospolita (dodatek Plus – Minus) 80 (1997): 15.
- „Wątpienie utrzymuje nas w równowadze”. Z Julianem Kornhauserem rozmawia Anna Piwkowska. Nowe Książki 7 (2001): 4–8.
- Zagajewski, Adam. „Julian”. Kwartalnik Artystyczny 3 (2016): 138–142.