“Like an object pushed from place to place” – resilience in the time of war and exile in "Those We Throw Away Are Diamonds" (2021) by Mondiant Dogon

W artykule podjęto dyskusję na temat formy i funkcji memuaru Mondianta Dogona „Those We Throw Away Are Diamonds: A Refugee’s Search for Home”. Wychodząc od krótkiej charakterystyki pozycji autora/narratora/bohatera memuaru oraz specyfiki traumy i żałoby ocalałych z ludobójstwa, autorka koncentruje się na kwestii memuaru jako gatunku, w którym możliwe jest osobiste oddanie świadectwa przetrwania oraz upamiętnienie zamordowanych. Memuar Dogona odczytany jest również jako akt rezyliencji w obliczu prawnego i psychicznego kryzysu przynależności (bezpaństwowości). Memuar jest gatunkiem, który łączy to, co osobiste z tym, co publiczne, i tym samym bierze udział w kształtowaniu świadomości zbiorowej, wspólnych wartości oraz postaw obywatelskich. Zabiegi literackie charakterystyczne dla memuaru pozwalają na przedstawienie traumatycznego doświadczenia jednostki wraz ze wskazaniem jego historycznych, politycznych oraz kulturowych uwarunkowań. W autorefleksyjnej narracji osobistej Dogon analizuje ciągi przyczynowo-skutkowe oraz wskazuje zarówno kwestie wymagające interwencji, jak i kierunek zmian.