Pope Francis’ Contribution to the Construction of a “New Humanism”

Zagadnienie zmiany epoki, poruszane wielokrotnie przez papieża Franciszka niemal od początku pontyfikatu, motywuje do stawiania pytań o możliwość wskazania stałych elementów rzeczywistości i takich idei, w świetle których dawniej i obecnie można budować właściwą, adekwatną antropologię. Wydaje się, że pojęciem ciągle aktualnym i dającym nadzieję na scalenie ponowoczesnej i płynnej rzeczywistości, jest „nowy humanizm”, którego propozycję rozwoju można odnaleźć w niektórych wystąpieniach papieża z Argentyny. Celem niniejszego artykułu jest próba analizy wybranych tekstów papieskich w tej dziedzinie oraz nakreślenie na tej bazie głównych elementów rozwoju humanizmu we współczesnej rzeczywistości, wyrażających się w relacji nowego humanizmu do: oblicza Chrystusa, integralnego rozumienia człowieka, etyki troski, dialogu, pamięci, twórczości i płodności, powszechnego braterstwa międzyludzkiego, ekologii, edukacji, pracy, a także walorów humanizmu śródziemnomorskiego. Przeprowadzone badanie potwierdza główne nurty nauczania Franciszka, skupione wokół integralnej antropologii, opartej na chrześcijańskiej wizji świata.