Eucharystia jako podstawa i najważniejsze kryterium rozumienia wspólnoty wiary

Nietrwałość i wyraźny współczesny kryzys wspólnot naturalnych rzutuje na niewłaściwe rozumienie chrześcijańskiej wspólnoty wiary, co z kolei powoduje jej niewłaściwe przeżywanie, doświadczenie. Niemałe znaczenie ma tutaj także daleko idąca instytucjonalizacja życia społecznego i zarazem nieufność wobec wielu instytucji, ich kontestowanie. Może to przyczyniać się do traktowania instytucjonalizacji wiary – Kościoła – jako instytucji, przy zatrzymywaniu uwagi, także przez praktykujących chrześcijan, tylko na zewnętrznych jej aspektach. Tymczasem źródłem i podstawą wspólnoty wierzących jest misterium paschalne Jezusa. Realizując w pełni obietnice starotestamentowe, Jezus podczas pożegnalnego posiłku ze swoimi uczniami w Wieczerniku prosi Ojca o taką miłość i jedność między nimi, jaka jest właściwa Ojcu i Synowi. Podstawą tego jest obecność Jezusa z uczniami – w założonej przez Niego wspólnocie – której to obecności nie podważa nawet Jego śmierć. Wręcz przeciwnie. Składając siebie w ofierze Ojcu, Jezus usuwa najbardziej zakłócającą miłość i jedność przeszkodę, czyli grzech. Zmartwychwstając zaś, pozostaje we wspólnocie niezależnie od czasu i przestrzeni. Sakramentalnie, zarówno Jego śmierć, jak i obecność we wspólnocie po zmartwychwstaniu, urzeczywistnia łamanie chleba – Eucharystia. Jezus, pozostając w niej pokarmem dla wierzących, jest również najściślej zjednoczony z uczestnikami tego wydarzenia. Jednoczy ich też między sobą w taki sposób, jaki poza Eucharystią nie jest możliwy do osiągnięcia.