Przejdź do treści
Colloquia Theologica Ottoniana
2/2017
Statystyki OpenAlex

Dla całego czasopisma, według OpenAlex.

Cytowania
129
Publikacje
318
H-index
3
I10-index
1
Średnia cytowań (2 lata)
0,17
Cytowania w poszczególnych latach
Wykres cytowań czasopisma. Dokładne wartości są dostępne w tabeli poniżej. 2017: 7 2018: 1 2019: 7 2020: 8 2021: 10 2022: 20 2023: 14 2024: 17 2025: 11 2026: 6 2017 2026
Pokaż dane w tabeli
Cytowania w poszczególnych latach
RokPublikacjeCytowania
2017357
2018331
2019217
2020168
20211710
20221120
20231114
20241217
20251211
202606

Dane pobrane:

Co oznaczają te liczby?

Publikacje i cytowania obejmują rekordy powiązane z tym czasopismem w OpenAlex. H-index to największa liczba h publikacji mających co najmniej h cytowań. I10-index to liczba publikacji cytowanych co najmniej 10 razy. Wykres przedstawia cytowania otrzymane w danym roku; bieżący rok jest niepełny. Zakres bazy może różnić się od WNUS i innych serwisów.

Średnia z 2 lat jest wskaźnikiem OpenAlex. Nie jest to Journal Impact Factor firmy Clarivate.

Zobacz w OpenAlex (nowa karta)

Postać podobna Synowi Człowieczemu z kobiecym biustem przepasanym złotym pasem (por. Ap 1,13) - Teologiczne konsekwencje zróżnicowania terminów sth/qoj oraz mastoi, w przekładzie apokalipsy arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego używanym w Kościołach Mariawitów w Polsce

DOI: 10.18276/cto.2017.2-13
Cytuj

Pełny tekst jest dostępny

Abstrakt

W artykule przedstawiono różnice w znaczeniu greckich terminów oznaczających piersi – sth/qoj (odnoszące się zazwyczaj do klatki piersiowej oraz piersi męskich) i mastoi, (odnoszące się najczęściej do piersi kobiecych) oraz ich kontekst biblijny. W postaci podobnej do Syna Człowieka w Księdze Objawienia 1.13 użyto terminu mastoi,. Arcybiskup Jan Maria Michał Kowalski (1871–1942) – tłumacz Biblii używanej w Katolickim Kościele Mariawitów oraz w Starokatolickim Kościele Mariawitów – zauważył tę różnicę i zidentyfikował postać w Księdze Objawienia jako żeńską. Zdaniem Kowalskiego ktoś podobny do Syna Człowieczego obleczonego w szatę ze złotym pierścieniem wokół piersi to Maria Franciszka Kozłowska (zwana Mateczką), założycielka Mariawitów. Identyfikacja ta ma konsekwencje dla teologii, soteriologii, eschatologii i trynitologii
Podgląd PDF

Otwórz PDF

Bibliografia (15)
  1. Karas M., „Mateczka – Boska Parakletka, Zbawicielka świata”. Nowa nauka trynitarna w felicjanowskim nurcie mariawityzmu, w: Religie i religijność w Polsce, red. J. Drabina, Kraków 2001, s. 113–127.
  2. Karas M., Kobieta w mariawityzmie, „Nomos” 77 (2012), s. 87–97.
  3. Kowalski M., Apokalipsa w szczegółach. Podobna Synowi Człowieczemu, „Królestwo Boże na Ziemi” 15–52 (1930); 1–6 (1931).
  4. Kowalski M., Wykład na Apokalipsę, w: Pismo Święte Nowego Testamentu. Nowy Testament po Polsku czyli święta Pana naszego Jezusa Chrystusa Ewangelia przez Ewangelistów i innych Apostołów napisana, Płock 1923.
  5. Kozłowska M. F., Dzieło Miłosierdzia, Płock 2002 (reprint).
  6. Ku Królestwu Bożemu. Pierwotny tekst Objawień Mateczki. Listy Mateczki. Listy pasterskie i odezwy arcybiskupa Jana M. Michała Kowalskiego. Listy Juliusza Słowackiego do matki (wybór), red. zespołowa, Felicjanów 2009.
  7. Mazur K., Mariawityzm w Polsce, Kraków 1991.
  8. Mistrzyni Ducha. W 120. rocznicę objawienia Dzieła Wielkiego Miłosierdzia, red. zespołowa, Felicjanów 2013.
  9. Pismo Święte Nowego Testamentu. Nowy Testament po Polsku czyli święta Pana naszego Jezusa Chrystusa Ewangelia przez Ewangelistów i innych Apostołów napisana, Płock 1923.
  10. Pismo Święte Starego Testamentu czyli Zakon Mojżeszowy i Prorocy teraz na nowo na język polski z łacińskiej Wulgaty, z uwzględnieniem tekstu hebrajskiego i greckiego, podług starożytnego przekładu Biblii Polskiej, zwanej „Leopolitą”, t. 2: Prorocy, przełoż. i objaśn. Opatrzony przez Jana Maryę Michała Kowalskiego i przy współpracy ojców mariawitów i sióstr martyawitek wyd., Płock 1925
  11. Rybak S., Mariawityzm. Studium historyczne, Warszawa 1992.
  12. Słownik grecko-polski, red. Z. Abramowiczówna, t. III, Warszawa 1962.
  13. Słownik grecko-polski, red. Z. Abramowiczówna, t. IV, Warszawa 1965.
  14. Wojciechowski J.M.R., Kościół Katolicki Mariawitów w Polsce, w: Leksykon religioznawczy, red. W. Tyloch, Warszawa 1988, s. 136–139.
  15. Wojciechowski J.M.R., Pisma wybrane. Dzieło Bożego ratunku. Mariawicki znak czasu, Felicjanów 2003.