Substytucja internetu stacjonarnego i mobilnego – wyzwania regulacyjne

Sztokholm oraz Tallin będą pierwszymi miastami, w których powstanie sieć mobilna 5G w 2018 roku. W Polsce nadal trwają prace nad strategią 5G. W związku z tym, celowe jest przedstawienie zagadnienia substytucji Internetu stacjonarnego i mobilnego z perspektywy traktowania tych techno-logii przez regulatorów rynku jako równorzędnych. Na tym tle istotne jest, że polski rynek teleko-munikacyjny na przestrzeni ostatnich lat uległ dynamicznym zmianom, jeśli chodzi o wymienność usług (substytucja) w sposób neutralny dla użytkownika. Sami operatorzy telekomunikacyjni kon-kurują na całym rynku dostępu do Internetu, bez względu na rodzaj technologii, w której świadczo-ny jest dostęp, zaś przychody osiągane przez polskich operatorów z usługi mobilnego dostępu do Internetu (technologia 2G/3G/4G) są znacznie wyższe niż z jakie-kolwiek innej technologii. W 2016 roku aż 34% przychodów na rynku usługi dostępu do Internetu pochodziło ze sprzedaży usług mobilnych. Ustawodawstwo polskie i europejskie w taki sam sposób wyznacza standardy świadczenia usług dostępu do Internetu w technologii stacjonarnej i mobilnej, kładąc nacisk na zasadę neutralności technologicznej. Na rynku pojawiły się już decyzje organów administracji publicznej, które zrówna-ły stacjonarny i mobilny dostęp do Internetu, co oznacza, że zasadne jest odejście od poprzednio obowiązujących granic i schematów technologicznych. Celem referatu jest wskazanie na argumenty za zmianą podejścia regulacyjnego w tym zakresie, co jest jednym z kluczowych czynników dla dalszego rozwoju cyfrowego Polski w obszarach: Internetu rzeczy, cyfryzacji przedsiębiorstw, ale także cyfrowego rozwoju miast.