W praktyce szkolnej omawianie liryki podlega limitom narzuconym przez program nauczania, toteż czas na nie przeznaczony zmusza do pośpiechu, który nie sprzyja lekturze uważnej i głębokiej. Często też literatura na lekcjach języka polskiego bywa traktowana instrumentalnie, np. jako wsparcie wiedzy pozaliterackiej: historycznej, wychowania obywatelskiego czy kształcenia kompetencji społecznych, służy również za ilustrację różnych poglądów i nurtów filozofii czy ideologii. Niestety, takie podejście sprawia, że wydobywając z wiersza jego „zawartość” czy „treść”, odrzuca się „formę” traktowaną jako zbędne ozdobne opakowanie, które jedynie utrudnia odczytanie jakiegoś wyraźnego i jednoznacznego przekazu dydaktycznego. Taka praktyka lektury pomija aspekt artystyczny utworu literackiego, który w odróżnieniu od zwykłego komunikatu językowego nie jest prostym tekstem użytkowym, pełniącym funkcję wyłącznie informacyjną, lecz dziełem sztuki – podobnie jak obraz, rzeźba czy symfonia. Dlatego równie ważny jak temat utworu jest sposób jego przedstawienia: osobliwe ukształtowanie tworzywa (języka) sprawia, że to, „co” zostało powiedziane (napisane), dopiero w połączeniu z tym, „jak” zostało wyrażone, współtworzy sens utworu literackiego. Związek obu tych warstw tekstu szczególnie ważny jest w wypowiedzi poetyckiej, gdyż właśnie ona, w znacznie większym stopniu niż proza, wytwarza nowe znaczenia przez niezwykłe, odbiegające od praktyki codziennej komunikacji operacje stylistyczne, które często naruszają normy i zwyczaje języka ogólnego, zasady poprawności gramatycznej lub wykraczają poza zasób powszechnie obowiązującego słownictwa. Ze Wstępu prof. dr. hab. Piotra Michałowskiego