Kierunki badań i kształcenia w zakresie myśli ekonomicznej transportu

Historycznie ukształtowany dorobek nauki o transporcie (Verkehrswissenschaft), która była uprawiana od początku XIX wieku, wpisuje się głównie w dwie dziedziny nauk: technicznych i ekonomicznych. W naukach ekonomicznych obowiązuje współcześnie podział na trzy dyscypliny: teorii ekonomii, finansów oraz nauk o zarządzaniu. Prace polskich i zagranicznych autorów zaliczane do ekonomiki transportu (Verkehrswirtschaft), które powstały od połowy XX wieku, wpisują się we wszystkie wymienione dyscypliny. W minionych dekadach w centrum zainteresowania badaczy znalazło się rozpoznanie specyfiki procesów mobilności społeczeństwa oraz funkcjonowania łańcuchów dostaw na rynku w gospodarce narodowej, która funkcjonowała w epoce upowszechniania techniki komputerowej i nowych technologii komunikacji, czyli w epoce Trzeciej Rewolucji Przemysłowej. Współcześni naukowcy, obserwując i analizując procesy rozwojowe, coraz częściej decydują się na badania interdyscyplinarne, aby uchwycić specyfikę funkcjonowania rynku globalnego, które są tym bardziej przydatne, im częściej w społeczeństwie i gospodarce ujawniają się zjawiska wywołane przez implementację wywrotowych innowacji (disruptive innovations), przypisywanych nowej epoce: Czwartej Rewolucji Przemysłowej. Przegląd raportów z najnowszych prac badawczych, przygotowanych w drugiej dekadzie XXI wieku, wskazuje, że programy i metody kształcenia młodych kadr na studiach pierwszego (licencjackich) i drugiego stopnia (magisterskich), a w odniesieniu do ograniczonej grupy także na studiach trzeciego stopnia (doktoranckich), należy dostosować do nowych wyzwań stojących przed osobami mającymi perspektywę kariery zawodowej 2050+. Wiedza z zakresu ekonomiki transportu odnosząca się do funkcjonowania rynków usług poszczególnych gałęzi transportu będzie nadal potrzebna. Jej opanowanie nie będzie jednak gwarantować rozwoju kariery, jeśli ta wiedza nie zostanie uzupełniona dodatkowymi umiejętnościami i kompetencjami. Wśród nich na szczególną uwagę zasługują miękkie kompetencje, zapewniające pracownikom w trakcie ich wieloletniej kariery dostosowywanie się do głębokich zmian (charakteryzujących się zrywaniem ciągłości procesów rozwojowych i łamaniem tendencji kontynuacji procesów zmian) w sposobie zachowania pracobiorców i pracodawców, zleceniobiorców i zleceniodawców. Jedną z ważniejszych umiejętności będzie kreatywny udział w programowaniu, wdrażaniu i realizacji nowych modeli biznesowych, czyli zmiany ról producentów dóbr rzeczowych i usług w łańcuchu kreowania wartości.