Koncepcja pomiaru poziomu znajomości języków obcych w badaniach lokalnych rynków pracy. Na przykładzie szacowania skali wypłukiwania kapitału ludzkiego. Przypadek Szczecina

Treścią artykułu jest koncepcja metodologiczna badania poziomu kompetencji w zakresie znajomości języków obcych, jako elementu kapitału ludzkiego. Technika badania poziomu kompetencji językowych jest efektem kilkuletnich prac nad problematyką pomiaru jakości kapitału ludzkiego dużych zbiorowości społecznych. Proponowany sposób pomiaru znajomości języków obcych mieści się pomiędzy tradycyjnie stosowanymi ujęciami badawczymi: wskaźnikiem deklarowanego poziomu znajomości języka oraz specjalistycznymi testami językowymi mierzącymi umiejętności, charakterystycznymi dla egzaminów szkolnych. O ile pierwsze ujęcie charakteryzuje się wysokim stopniem subiektywizmu i relatywizmu poznawczego, drugie z kolei generuje rozliczne ograniczenia natury logistycznej (liczebność uczestników, liczba pytań oraz czas trwania badania), to prezentowana metodologia, z jednej strony – ogranicza wpływ subiektywnego postrzegania kompetencji językowych posiadanych przez uczestników badania, z drugiej zaś, umożliwia realizację pomiaru na wielkich próbach badawczych, co pozwala na osiągniecie waloru reprezentatywności uzyskanych wyników. Metoda ugruntowana jest teoretycznie na Europejskim Systemie Opisu Kształcenia Językowego, w oparciu o który pomiar kompetencji językowych realizowanych jest w obszarze czterech subkompetencji: rozumienie, rozmowa, czytanie-media, pisanie. Każdy z wymienionych obszarów zawiera sześciostopniową skalę określającą poziom składających się nań umiejętności.