Rocznik Komparatystyczny

Tekst koncentruje się na koncepcie barbarzyństwa rozumianego jako poza, autoironiczna autodiagnoza intelektualisty z Europy Środkowo-Wschodniej, który odbywa podróż na Zachód. Pierwowzór takiej „barbarzyńskiej” postawy autorka odnajduje w esejach Zbigniewa Herberta „Barbarzyńca w ogrodzie” (1962) oraz w wierszu „Rue Descartes” (1981) Czesława Miłosza. Najistotniejsze elementy: ambiwalencję skontrastowaną z silną, miłosną wręcz fascynacją, prowincjonalny kompleks niższości przeciwstawiony przekonaniu o własnej moralnej, a co za tym idzie, kulturalnej wyższości, można jednak odnaleźć w poetyckich i prozatorskich relacjach innych środkowoeuropejskich intelektualistów, których Stanisław Barańczak w swoim znanym eseju określił mianem „E.E.s”. Tekst analizuje literackie świadectwa trzech wizyt na Zachodzie, konkretnie zaś w Ameryce, które w latach 80. i na początku 90. odbyli Stanisław Barańczak, Miron Białoszewski oraz Andrzej Sosnowski – poeci szczególnie wyczuleni na język i jego możliwości, a zatem tym bardziej świadomi pierwszego znaczenia greckiego rzeczownika bárbaros: cudzoziemiec, którego język brzmi bełkotliwie i niezrozumiale.