Larkin, Miłosz and the Pathos of Western Civilisation

Artykuł porównuje strategie poetyckie Czesława Miłosza i Philipa Larkina w kontekście wzniosłości – kategorii konstytutywnej dla nowoczesnej estetyki. Wzniosłość w ujęciu Kanta zakłada wykluczenie tzw. dzikiego z poznawczej i etycznej podmiotowości. Według Kanta barbarzyńca, jako niezdolny do przeżywania wzniosłości, nie może doznawać świata na sposób estetyczny, a co za tym idzie, nie ma dostępu do zapośredniczonej estetycznie racjonalności cywilizowanego człowieka. Strategie poetyckie Miłosza i Larkina w różny sposób przedstawiają nowoczesny liryczny patos podmiotowości i znaczenia.