What We Learned From the British Barbarians

W Antologii nowej poezji brytyjskiej zredagowanej przez poetę i tłumacza Piotra Sommera w 1983 roku pojęcie „barbarzyńcy” zostało użyte w odniesieniu do poetów z „wysp”, którzy debiutowali w latach 60. lub na przełomie lat 60. i 70., a pochodzili z marginesów oficjalnej kultury, marginesów określanych głównie przez ich pochodzenie klasowe. Sommer pisze przy tym o „barbarzyńcach” w o wiele szerszym kontekście niż brytyjska krytyka literacka, która rezerwuje to pojęcie zazwyczaj dla Douglasa Dunna i Tony’ego Harrisona. Sommer ustawia „nową” angielską poezję w opozycji do tego, „co w poezji układne” – uniwersalne i akademicko-kanoniczne. „Barbarzyńscy” poeci zaś stawiają na swoją lokalność, partykularność, własny zmysł historyczności, oraz, co szczególnie ważne, swój język. Przyglądając się polskim tłumaczeniom poezji angielskiej, najbardziej interesuję się poszukiwaniem poetyckiego pokrewieństwa, inspirowania się pewnymi cechami wiersza i języka. Stawiam tezę, że na przełomie lat 80. i 90., poprzez użycia spersonalizowanego i „lokalnego” języka, i – co najważniejsze – poprzez „luźny” stosunek do typowo polskiego, romantycznego obowiązku świadczenia na rzecz wspólnoty, Bohdan Zadura jako tłumacz Tony’ego Harrisona i Piotr Sommer jako tłumacz Douglasa Dunna, przyczynili się do znacznego skomplikowania pojęcia poetyckości.