Przejdź do treści

Studia Językoznawcze

Studia Językoznawcze

synchroniczne i diachroniczne aspekty badań polszczyzny

Wcześniej: Studia Językoznawcze : synchroniczne i diachroniczne aspekty badań polszczyzny

t. 17, 2018
OpenAlex

Dla całego czasopisma, według OpenAlex.

Cytowania
204
Publikacje
247
H-index
5
I10-index
3
Średnia cytowań (2 lata)
0,03
Cytowania w poszczególnych latach
Wykres cytowań czasopisma. Dokładne wartości są dostępne w tabeli poniżej. 2017: 2 2018: 4 2019: 8 2020: 11 2021: 8 2022: 17 2023: 30 2024: 85 2025: 20 2026: 8 2017 2026
Pokaż dane w tabeli
Cytowania w poszczególnych latach
RokPublikacjeCytowania
2017192
2018254
2019188
20202311
2021198
20221117
2023830
20241485
20252520
2026268

Dane pobrane:

Co oznaczają te liczby?

Publikacje i cytowania obejmują rekordy powiązane z tym czasopismem w OpenAlex. H-index to największa liczba h publikacji mających co najmniej h cytowań. I10-index to liczba publikacji cytowanych co najmniej 10 razy. Wykres przedstawia cytowania otrzymane w danym roku; bieżący rok jest niepełny. Zakres bazy może różnić się od WNUS i innych serwisów.

Średnia z 2 lat jest wskaźnikiem OpenAlex. Nie jest to Journal Impact Factor firmy Clarivate.

Zobacz w OpenAlex (nowa karta)
Google Scholar
Znajdź w Google Scholar (nowa karta)

Nazwy odcieni barwy zielonej w kategorii „proza” Narodowego Korpusu Języka Polskiego

DOI: 10.18276/sj.2018.17-20
Cytuj

Pełny tekst jest dostępny

ISSN:1730-4180
eISSN:2353-3161
Autorzy: Danuta Stanulewicz ORCID
Uniwersytet Gdański, Wydział Filologiczny, Gdańsk
Słowa kluczowe: słownictwo barw nazwy odcieni barwy zielonej proza Narodowy Korpus Języka Polskiego
Data wydania numeru / monografii:2018
Liczba stron:17 (315-331)
OAI-PMH:Metadane
CC BY-SA Open Access ERIH PLUS
Kod QR

Abstrakt

Celem tego artykułu jest omówienie występowania nazw odcieni barwy zielonej w tekstach zgromadzonych w Narodowym Korpusie Języka Polskiego (NKJP), dostępnym pod adresem http://www.nkjp.pl, a dokładniej, w kategorii „proza” w podkorpusie zrównoważonym. Dane językowe zostały wyekscerpowane przy pomocy wyszukiwarki PELCRA. Analiza materiału wykazuje, że z występujących w tekstach NKJP dziewięciu nazw odcieni barwy zielonej najczęściej notowany jest przymiotnik seledynowy, którego prozaicy używają m.in. w opisach światła i nieba. Jednak jego frekwencja jest stosunkowo niska – w polu zieleni zdecydowanie dominuje nazwa podstawowa, zielony. Ani seledynowy, ani żadna z innych nazw barw w tym polu nie pełni tak istotnej roli jak błękitny w polu barwy niebieskiej.

PDF

Pobierz PDF
Podgląd PDF

Otwórz PDF

Bibliografia (25)
  1. Ampel-Rudolf, Mirosława. „Cechy semantyczne i składniowe przymiotników koloru (na przykładzie przymiotnika ‘zielony’ i przymiotników określających jego odcienie)”. Polonica 13 (1989): 51–63.
  2. Ampel-Rudolf, Mirosława. Kolory. Z badań leksykalnych i semantyczno-składniowych języka polskiego. Rzeszów: Wydawnictwo Wyższej Szkoły Pedagogicznej, 1994.
  3. Bjelajeva, Inna. Niepodstawowe nazwy barw w języku polskim, czeskim, rosyjskim i ukraińskim. Warszawa: Wydział Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, 2005.
  4. Bjelajeva, Inna. „Niepodstawowe nazwy barwy zielonej w języku polskim, czeskim, rosyjskim i ukraińskim”. W: Studia z semantyki porównawczej. Nazwy barw, nazwy wymiarów, predykaty mentalne. Cz. I, red. Renata Grzegorczykowa, Krystyna Waszakowa. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2000, 93–104.
  5. Doroszewski, Witold, red. Słownik języka polskiego, https://sjp.pwn.pl/doroszewski/, dostęp maj, czerwiec i listopad 2017.
  6. Górski, Rafał L., Łaziński Marek. „Typologia tekstów w NKJP”. W: Narodowy Korpus Języka Polskiego, red. Adam Przepiórkowski, Mirosław Bańko, Rafał L. Górski, Barbara Lewandowska-Tomaszczyk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012, 13–23. Książka dostępna pod adresem: http://nkjp.pl/settings/papers/NKJP_ksiazka.pdf, dostęp 3.11.2017.
  7. Handke, Kwiryna. „Język a determinanty płci”. W: Język a Kultura 9: Płeć w języku i kulturze, red. Janusz Anusiewicz, Kwiryna Handke. Wrocław: Wiedza o Kulturze, 1994, 15–29.
  8. Handke, Kwiryna. Socjologia języka. Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008.
  9. Komorowska, Ewa. Barwa w języku polskim i rosyjskim: Rozważania semantyczne. Szczecin: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego, 2010.
  10. Komorowska, Ewa. „Metafora w polskim i rosyjskim języku mówionym (na przykładzie metafor zieleni)”. W: Norma i wariancja w teorii i praktyce języka rosyjskiego w konfrontacji z językiem polskim i niemieckim, red. Krystyna Janaszek. Szczecin: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego, 2003, 73–81.
  11. Komorowska, Ewa. „Zieleń i czerwień w metaforach polskiego i rosyjskiego języka mówionego”. W: Russkoe slovo v mirovoj kul’ture. Sankt-Petersburg 30 iŭnjâ – 5 iŭlâ. Russkij âzyk i russkaâ reč’ segodnâ: staroe-novoe-zaimstvovannoe. Sankt-Petersburg. Izdatel’stvo „Politehnika”, 2003, 109–115.
  12. Komorowska, Ewa. „Zelënyj cvet v metafore (na materiale pol’skogo i russkogo âzykov”. W: Teaching/Learning Paradigm of Foreign Languages, red. Juozas Korsakas. Siauliai: Siauliai University, 2002, 165–168.
  13. Komorowska, Ewa, Agnieszka Szlachta. „Niepodstawowe nazwy barwy zielonej w języku polskim i rosyjskim”. W: Barwa w języku, literaturze i kulturze IV, red. Ewa Komorowska, Danuta Stanulewicz. Szczecin: Volumina.pl Daniel Krzanowski, 2013, 23–39.
  14. Narodowy Korpus Języka Polskiego (NKJP). Dostęp maj, czerwiec i listopad 2017. http://www.nkjp.pl.
  15. Pęzik, Piotr. „Wyszukiwarka PELCRA dla danych NKJP”. W: Narodowy Korpus Języka Polskiego, red. Adam Przepiórkowski, Mirosław Bańko, Rafał L. Górski, Barbara Lewandowska-Tomaszczyk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012, 253–273. Książka dostępna pod adresem: http://nkjp.pl/settings/papers/NKJP_ksiazka.pdf, dostęp 3.11.2017.
  16. Słownik języka polskiego PWN. Dostęp maj, czerwiec i listopad 2017. https://sjp.pwn.pl/sjp/.
  17. Stanulewicz, Danuta. „Kamień i kolor. Barwa turkusowa w języku polskim”. W: Imiona językowej komunikacji, czyli demakijażowanie sensów. Księga jubileuszowa dedykowana profesor Marcelinie Grabskiej, red. Katarzyna Wojan, Żanna Sładkiewicz, Anna Hau, Katarzyna Wądołowska-Lesner. Gdańsk, Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, 2015, 297–315.
  18. Stanulewicz, Danuta. „Leksem błękitny w polskiej prozie (badania korpusowe)”. Studia Językoznawcze. Synchroniczne i diachroniczne aspekty badań polszczyzny 16 (2017): 237–253.
  19. Teodorowicz-Hellman, Ewa. „Zielony i niebieski w języku polskim w porównaniu z grön i blå w szwedzkim”. W: Studia z semantyki porównawczej. Nazwy barw, nazwy wymiarów, predykaty mentalne. Cz. I, red. Renata Grzegorczykowa, Krystyna Waszakowa. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2000, 73–92.
  20. Tokarski, Jan, red. Słownik wyrazów obcych PWN. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1980.
  21. Tokarski, Ryszard. Semantyka barw we współczesnej polszczyźnie, wydanie drugie rozszerzone. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2004.
  22. Waszakowa, Krystyna. „Bliskość znaczeniowa nazw barw ‘żółtej’ i ‘zielonej’ w polskim językowym obrazie świata”. Prace Filologiczne 46 (2001): 637–647.
  23. Waszakowa, Krystyna. „Opis porównawczy znaczeń podstawowej nazwy barwy zielonej w języku polskim, czeskim, rosyjskim, ukraińskim, szwedzkim i wietnamskim”. W: Studia z semantyki porównawczej. Nazwy barw, nazwy wymiarów, predykaty mentalne. Cz. II, red. Renata Grzegorczykowa, Krystyna Waszakowa. Warszawa, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2003, 37‒48.
  24. Waszakowa, Krystyna. „Polskie podstawowe nazwy barw w roli „interpretantów” świata (na przykładzie nazwy barwy zielonej)”. Prace Filologiczne 45 (2000): 619–632.
  25. Zaręba, Alfred. Nazwy barw w dialektach i historii języka polskiego. Wrocław: Ossolineum, 1954.