
Studia Językoznawcze
synchroniczne i diachroniczne aspekty badań polszczyzny
Wcześniej: Studia Językoznawcze : synchroniczne i diachroniczne aspekty badań polszczyzny
Rozwój znaczeniowy zwrotu pokazać, pokazywać plecy w polszczyźnie
DOI: 10.18276/sj.2020.19-09
Cytuj
Pełny tekst jest dostępny
| ISSN: | 1730-4180 |
| eISSN: | 2353-3161 |
| Autorzy: |
Jolanta
Ignatowicz-Skowrońska
Uniwersytet Szczeciński, Szczecin |
| Słowa kluczowe: | frazeologia semantyka rozwój znaczeniowy frazeologizmów |
| Data wydania numeru / monografii: | 2020 |
| Liczba stron: | 14 (131-144) |
| OAI-PMH: | Metadane |
Abstrakt
Zwrot pokazać, pokazywać plecy, choć funkcjonuje w polszczyźnie co najmniej od połowy XIX wieku, ma ubogą dokumentację w słownikach językowych. Nie rejestruje go NKPP, a jako
pierwsze odnotowały go z dwoma zaledwie cytatami SJPD i SFS. W słownikach tych zwrotowi przypisano tylko jedno znaczenie, podczas gdy w nowszych zbiorach leksykograficznych funkcjonuje on jako jednostka polisemantyczna. Żadne ze znaczeń zwrotu nie jest jednak innowacją współczesności, bo wszystkie zarysowały się na przestrzeni wieków XIX i XX, choć niektórych z nich słowniki nie odnotowały. Współcześnie zwrot funkcjonuje zatem w trzech znaczeniach, przy czym znaczenie dziś dominujące powstało najpóźniej. Najstarszy cytat je dokumentujący pochodzi z roku 1938 i zaświadcza użycie zwrotu w znaczeniu ‘wyprzedzić kogoś, okazać się lepszym w wyścigu kolarskim’. Musiało to być wówczas użycie rzadkie, bo jego kolejne przykłady pochodzą z czasów nam współczesnych. Świadczą też o jego postępującej generalizacji zakresowej. Dziś zwrot pokazać, pokazywać plecy w znaczeniu ‘minąć kogoś, wyprzedzić kogoś, okazać się szybszym, lepszym od kogoś’ jest używany w różnych dyscyplinach sportowych. Dwa kolejne znaczenia zwrotu, dziś aktualizowane zdecydowanie rzadziej, zarysowały się na przełomie XIX i XX wieku i początkowo były uboższe semantycznie, a w toku funkcjonowania zwrotu w języku wzbogacały się w nowe odcienie znaczeniowe. W swoim drugim znaczeniu zwrot pokazać, pokazywać plecy ewoluował od sensu ‘odwrócić się do kogoś tyłem; odejść, uciec’ do współczesnej treści ‘odwrócić się do kogoś tyłem; odejść, uciec, wyjechać, opuścić jakieś miejsce’. W znaczeniu trzecim ewolucja znaczeniowa tytułowego związku przebiegała od odnotowanego w słownikach współczesnych znaczenia ‘odwrócić się do kogoś plecami, odejść od niego, by okazać mu w ten sposób jakieś negatywne uczucia’ do funkcjonującej dziś w użyciach uzualnych treści ‘odwrócić się od kogoś, okazując mu niechęć, lekceważenie czy pogardę, zerwać z kimś stosunki; odmówić komuś, czemuś poparcia, akceptacji’.
Podgląd PDF
Bibliografia (18)
- Archiwum Rzeczpospolitej. https://archiwum.rp.pl.
- Bąba, Stanisław. „Problemy aktualizacji frazeologizmów”. Biuletyn Slawistyczny 7 (1982): 27–37.
- Bąba, Stanisław. „Z zagadnień poprawności frazeologicznej (Istota semantycznego zharmonizowania frazeologizmu z kontekstem)”. W: Materiały pomocnicze do nauczania języka polskiego w liceach ogólnokształcących, red. Ludwik Mikusiński, 73–90. Poznań: IKNiBO, 1979.
- Frazeo.pl. http://frazeo.pl/index.
- ISJP-B – Bańko, Mirosław, red. Inny słownik języka polskiego. T. 1–2. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000.
- NKJP – Narodowy Korpus Języka Polskiego. http://www.nkjp.uni.lodz.pl/.
- NKPP – Krzyżanowski, Julian, red. nacz. Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich. T. 1–4. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1969–1978.
- PSF-G – Głowińska, Katarzyna. Popularny słownik frazeologiczny, red. nauk. Tadeusz Piotrowski. Warszawa: Wydawnictwo Wilga, 2000.
- SFS – Skorupka, Stanisław. Słownik frazeologiczny języka polskiego języka polskiego. T. 1–2. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1989.
- SFWP-BL – Bąba, Stanisław, Jarosław Liberek. Słownik frazeologiczny współczesnej polszczyzny. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001.
- SJPD – Doroszewski, Witold, red. Słownik języka polskiego. T. 1–11. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo „Wiedza Powszechna” i Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1958–1969.
- SWJP-D – Dunaj, Bogusław, red. Słownik współczesnego języka polskiego. T. 1–2. Warszawa: Wydawnictwo Wilga, 1999.
- USJP-D – Dubisz, Stanisław, red. Uniwersalny słownik języka polskiego. T. 1–4. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003.
- WSF-MN – Müldner-Nieckowski, Piotr. Wielki słownik frazeologiczny języka polskiego. Warszawa: Bertelsmann Media, 2003.
- WSF-PF – Fliciński, Piotr. Wielki słownik frazeologiczny. Poznań: Wydawnictwo IBIS, 2012.
- WSF PWN – Kłosińska, Anna, Elżbieta Sobol, Anna Stankiewicz, oprac. Wielki słownik frazeologiczny PWN z przysłowiami. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005.
- WSJP-D – Dubisz, Stanisław, red. Wielki słownik języka polskiego. T. 1–5. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2018.
- WSJP-Ż – Żmigrodzki, Piotr, red. nauk. Wielki słownik języka polskiego. https://wsjp.pl/index.php?pwh=0.




