Wokół frazeologizmu odkleić się, odklejać się od rzeczywistości jako wyrazu stanu psychicznego człowieka

Celem artykułu jest zaprezentowanie kilku nowych jednostek leksykalnych (frazeologizmów i pojedynczych leksemów) we współczesnej polszczyźnie. Autorki, wykorzystując paradygmaty strukturalistyczny i pragmalingwistyczny, przedstawiają mechanizm powstania w polszczyźnie przełomu XX i XXI wieku zwrotu odkleić się, odklejać się od rzeczywistości oraz wyrażeń odklejenie się od rzeczywistości i odklejony od rzeczywistości (także z wariantywnymi komponentami od świata, od życia, od ramy), a następnie kontekstowego uniezależnienia się czasownika odkleić się – odklejać się w zn. ‘mieć (miewać) problemy z sensownym rozumowaniem; zachowywać się dziwnie, irracjonalnie; żyć złudzeniami’. Omawiają też produktywność tego neosemantyzmu jako bazy derywacyjnej dla pierwotnie młodzieżowych, a dziś ogólnopolskich potocznych rzeczownikowych formacji słowotwórczych: odklejka (a od niej odkleja), odklejony (efekt substantywizacji), odklejeniec i odklejus.