Przejdź do treści

Studia Językoznawcze

Studia Językoznawcze

synchroniczne i diachroniczne aspekty badań polszczyzny

Wcześniej: Studia Językoznawcze : synchroniczne i diachroniczne aspekty badań polszczyzny

t. 18, 2019
OpenAlex

Dane dotyczą tego artykułu lub rozdziału.

Rekord znaleziony w bazie

Cytowania
3
Pozycje bibliografii
1
Cytowania według lat
RokCytowania
20202
20211

Dane pobrane:

Zobacz w źródle (nowa karta)

Dla całego czasopisma, według OpenAlex.

Cytowania
388
Publikacje
220
H-index
7
I10-index
4
Średnia cytowań (2 lata)
0,23
Cytowania w poszczególnych latach
Wykres cytowań czasopisma. Dokładne wartości są dostępne w tabeli poniżej. 2017: 10 2018: 10 2019: 23 2020: 27 2021: 28 2022: 28 2023: 60 2024: 114 2025: 45 2026: 26 2017 2026
Pokaż dane w tabeli
Cytowania w poszczególnych latach
RokPublikacjeCytowania
20171910
20182510
20191823
20202327
20211928
20221128
2023860
202414114
20252545
2026126

Dane pobrane:

Co oznaczają te liczby?

Publikacje i cytowania obejmują rekordy powiązane z tym czasopismem w OpenAlex. H-index to największa liczba h publikacji mających co najmniej h cytowań. I10-index to liczba publikacji cytowanych co najmniej 10 razy. Wykres przedstawia cytowania otrzymane w danym roku; bieżący rok jest niepełny. Zakres bazy może różnić się od WNUS i innych serwisów.

Średnia z 2 lat jest wskaźnikiem OpenAlex. Nie jest to Journal Impact Factor firmy Clarivate.

Zobacz w OpenAlex (nowa karta)
Semantic Scholar

Dane dotyczą tego artykułu lub rozdziału.

Rekord znaleziony w bazie

Cytowania
1
Pozycje bibliografii
0
Cytowania wyróżnione przez Semantic Scholar
0

Dane pobrane:

Publikacje cytujące
  1. Dźwięk i znaczenie słowa w poezji Juliana Tuwima dla dzieci (2021)
Zobacz w źródle (nowa karta)
OpenCitations

Dane dotyczą tego artykułu lub rozdziału.

Cytowania
0

Dane pobrane:

Zobacz w źródle (nowa karta)
Google Scholar

Autotautogram, czyli raz jeszcze w sprawie zabaw Juliana Tuwima brzmieniową warstwą leksyki

DOI: 10.18276/sj.2019.18-16
Cytuj
Opis bibliograficzny (APA 7)
Sokólska, U. (2019). Autotautogram, czyli raz jeszcze w sprawie zabaw Juliana Tuwima brzmieniową warstwą leksyki. Studia Językoznawcze : synchroniczne i diachroniczne aspekty badań polszczyzny, 18, 229–239. https://doi.org/10.18276/sj.2019.18-16

Pełny tekst jest dostępny

Abstrakt

W artykule podjęto próbę opisu fonologicznych gier w poezji Juliana Tuwima. Zwrócono uwagę na sposoby budowania instrumentacji głoskowej za pomocą odpowiedniego doboru spółgłosek i samogłosek oraz wyrazów dźwiękonaśladowczych. Wskazano też zależność emotywno-wizualnej wizji świata przedstawionego od uwikłań leksykalnych towarzyszących zjawiskom stricte fonetycznym.
Podgląd PDF

Otwórz PDF

Bibliografia

  1. Tuwim, Julian. „Książki, Chopin i Inowłódz”. W: tenże. Pisma prozą. Warszawa: Czytelnik, 1964. Pierwodruk: Wiadomości Literackie, 11 (1936).
  2. Tuwim, Julian, Nowy wybór poezji. Wybrał, ułożył, posłowiem i notą edytorską opatrzył Juliusz Wiktor Gomulicki. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2002.
  3. Tuwim, Julian. Pegaz dęba. Kraków: Aidcas. Agencja Reklamowo-Wydawnicza, 2006.
  4. Tuwim, Julian, Pisma prozą. Warszawa: Czytelnik, 1964. Pierwodruk: Wiadomości Literackie, 11 (1936).
  5. Tuwim, Julian. Wiersz nieznanego poety. Gawęda literacko-obyczajowa. Wstęp, rekonstrukcję zakończenia oraz posłowie oprac. Juliusz Wiktor Gomulicki. Warszawa: Czytelnik, 1955.
  6. Brückner, Aleksander. Słownik etymologiczny języka polskiego. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1974 (skrót: SEBr).
  7. Orgelbrand, Maurycy. Słownik języka polskiego. Wilno 1861. Reprint – Warszawa: Prasa – Książka – Ruch, 1986 (skrót: SWil).
  8. Sawicka, Jadwiga. Julian Tuwim. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1998.
  9. Sokólska, Urszula. „Etymologiczne zabawy Juliana Tuwima”. Poznańskie Studia Polonistyczne. Seria Językoznawcza 22 (42) (2015), 1: 235–252.
  10. Sokólska, Urszula. „O, mowo polska, ty ziele rodzime”. Wokół refleksji nad kształtem polszczyzny. Białystok: Wydawnictwo Prymat, 2017.
  11. Wróblewski, Piotr. „Stylistyczne wykorzystanie brzmieniowej warstwy leksyki (na przykładzie prozy Brunona Schulza)”. Prace Filologiczne, 38 (1986): 433–440.