Przejdź do treści

Studia Językoznawcze

Studia Językoznawcze

synchroniczne i diachroniczne aspekty badań polszczyzny

Wcześniej: Studia Językoznawcze : synchroniczne i diachroniczne aspekty badań polszczyzny

t. 20, 2021
OpenAlex

Dane dotyczą tego artykułu lub rozdziału.

Rekord znaleziony w bazie

Cytowania
1
Pozycje bibliografii
0
Cytowania według lat
RokCytowania
20251

Dane pobrane:

Zobacz w źródle (nowa karta)

Dla całego czasopisma, według OpenAlex.

Cytowania
383
Publikacje
220
H-index
7
I10-index
4
Średnia cytowań (2 lata)
0,23
Cytowania w poszczególnych latach
Wykres cytowań czasopisma. Dokładne wartości są dostępne w tabeli poniżej. 2017: 10 2018: 10 2019: 23 2020: 25 2021: 28 2022: 28 2023: 59 2024: 114 2025: 44 2026: 25 2017 2026
Pokaż dane w tabeli
Cytowania w poszczególnych latach
RokPublikacjeCytowania
20171910
20182510
20191823
20202325
20211928
20221128
2023859
202414114
20252544
2026125

Dane pobrane:

Co oznaczają te liczby?

Publikacje i cytowania obejmują rekordy powiązane z tym czasopismem w OpenAlex. H-index to największa liczba h publikacji mających co najmniej h cytowań. I10-index to liczba publikacji cytowanych co najmniej 10 razy. Wykres przedstawia cytowania otrzymane w danym roku; bieżący rok jest niepełny. Zakres bazy może różnić się od WNUS i innych serwisów.

Średnia z 2 lat jest wskaźnikiem OpenAlex. Nie jest to Journal Impact Factor firmy Clarivate.

Zobacz w OpenAlex (nowa karta)
Semantic Scholar

Dane dotyczą tego artykułu lub rozdziału.

Rekord znaleziony w bazie

Cytowania
0
Pozycje bibliografii
12
Cytowania wyróżnione przez Semantic Scholar
0

Dane pobrane:

Pokazujemy ostatnie dostępne dane. Aktualizacja oczekuje lub nie powiodła się.

Zobacz w źródle (nowa karta)
OpenCitations

Dane dotyczą tego artykułu lub rozdziału.

Cytowania
0

Dane pobrane:

Zobacz w źródle (nowa karta)
Google Scholar

Współczesne funkcje wołacza

DOI: 10.18276/sj.2021.20-10
Cytuj
Opis bibliograficzny (APA 7)
Pławecka, A. (2021). Współczesne funkcje wołacza. Studia Językoznawcze : synchroniczne i diachroniczne aspekty badań polszczyzny, 20, 129–146. https://doi.org/10.18276/sj.2021.20-10

Pełny tekst jest dostępny

Abstrakt

Wołacz to przypadek szczególny. Od lat przypisywane są mu różne funkcje, a możliwość jego zespolenia ze zdaniem podlega licznym dyskusjom. Dodatkowo wciąż pojawiają się poglądy o jego stopniowym zanikaniu w języku polskim. Celem pracy jest wyodrębnienie oraz opisanie funkcji, z którymi kojarzą wołacz współcześni użytkownicy polszczyzny. Analiza obejmuje charakterystyczne dla tych osób przekonania dotyczące możliwych zastosowań tego przypadka. Przedmiot badań stanowi deklarowana świadomość językowa współczesnych Polaków w zakresie funkcji wołacza, stanowiąca pojęcie synonimiczne do językowej kompetencji. Materiał badawczy zebrano na podstawie ankiety przeprowadzonej pośród 268 krakowian w latach 2016–2017. Analiza uwzględnia podział na pokolenie młodsze (143 osoby uczące się i studiujące w wieku od 12 do 23 lat) oraz pokolenie starsze (125 osób: pracujący i emeryci w przedziale wiekowym od 24 do 81 lat). Materiał opracowano na podstawie własnej metody opisu, uwzględniającej dotychczasowy stan badań na temat użycia wołacza w języku polskim. Wskazania poczynione przez ankietowanych posłużyły do wyróżnienia trzech ogólnych kategorii odpowiedzi, które wskazywały na określone funkcje wołacza: ekspresywną, adresatywną, impresywną. Wyniki badań ukazują, że w świadomości respondentów najsilniej przejawia się funkcja adresatywna, związana głównie z wołaniem lub zwracaniem się do kogoś albo czegoś. Z funkcją ekspresywną lub impresywną wiążą oni wołacz zdecydowanie rzadziej. Odpowiedzi ankietowanych implikują także związek wołacza z resztą wypowiedzenia w określonych sytuacjach.
Podgląd PDF

Otwórz PDF

Bibliografia (16)
  1. Breza, Edward. „Wołacz w teorii językoznawczej i w praktyce szkolnej”. W: tegoż, Florilegium linguisticum. Gdańsk: Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, 2002, 304–309 [przedruk z: Polonistyka 27 (1974), 1: 41–47].
  2. Buttler, Danuta, Halina Kurkowska, Halina Satkiewicz. Kultura języka polskiego. Zagadnienia poprawności gramatycznej. Warszawa: PWN, 1971.
  3. Gajda, Stanisław. „Nauka o kulturze języka”. Polonistyka 8 (1987): 581–592.
  4. Gaertner, Henryk. „Funkcja osoby rzeczownika”. Biuletyn Polskiego Towarzystwa Językoznawczego 4 (1934): 56–59.
  5. Grzegorczykowa, Renata, Roman Laskowski, Henryk Wróbel, red. Gramatyka współczesnego języka polskiego. Morfologia. Wyd. 3 popr. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1999.
  6. Heinz, Adam. „System przypadkowy języka polskiego”. W: tegoż, Język i językoznawstwo. Warszawa: PWN, 1988, 312–419.
  7. Kempf, Zygmunt. „Wokół polskiej terminologii przypadków”. Poradnik Językowy 6 (1969): 317–329.
  8. Klemensiewicz, Zenon. Zarys składni polskiej. Warszawa: PWN, 1969.
  9. Łuczyński, Edward. Kategoria przypadka w ontogenezie języka polskiego, czyli o wchodzeniu dziecka w rzeczywistość gramatyczną. Gdańsk: Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, 2004.
  10. Rudzka-Ostyn, Brygida. „Przypadek a role semantyczne”. W: tejże, Z rozważań nad kategorią przypadka. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 2000, 51–80.
  11. Saloni, Zygmunt, Marek Świdziński. Składnia współczesnego języka polskiego. Wyd. IV. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998.
  12. Sieczkowski, Andrzej. „Kategoria gramatyczna wołacza w językach zachodniosłowiańskich”. Prace Filologiczne 28 (1964), 2: 239–262.
  13. Szober, Stanisław. Gramatyka języka polskiego. Wyd. 7. Warszawa: PWN, 1966.
  14. Tokarski, Jan. Fleksja polska. Wyd. 2. Warszawa: PWN, 1978.
  15. Topolińska, Zuzanna. „Vocativus – kategoria gramatyczna”. W: Otázky slovanské syntaxe III. Brno: Universita J.E. Purkyně, 1973, 269–274.
  16. Zarębina, Maria. „Czy wołacz może być podmiotem?”. Język Polski 5 (1984): 324–331.