Derywaty ekspresywne w powieści Zyty Rudzkiej "Ten się śmieje, kto ma zęby"

Tekst poświęcony jest prezentacji derywatów ekspresywnych i pełnionych przez nie funkcji w powieści Zyty Rudzkiej Ten się śmieje, kto ma zęby. W analizie materiału odwołano się do zasad synchronicznej analizy słowotwórczej oraz analizy kontekstów w określaniu nacechowania derywatów i pełnionych przez nie funkcji. W tekście ukazano, że udział zdrobnień jest niewielki, zwykle ograniczony do nazw części ciała i na ogół odnoszony do osób młodych lub związany z funkcją budowania ironii (negatywnej oceny osób). W powieści przeważają zgrubienia i struktury ekspresywne, które dominują w pierwszoosobowej narracji bohaterki i jej opisach życia i świata. Wykazano, że niektóre struktury formalnie przynależące do augmentativów, augmentativo-expressivów lub deminutivów (ze względu na budowę i obecność wyrazistych formantów) w tekście nie informują o wielkości i nie niosą nacechowania ekspresywnego. Derywaty ekspresywne pełnią funkcję stylizacyjną (stylizacja umiarkowana, całościowa, akceptatywna, czasami oceniająca), służą więc do budowy postaci literackiej i prezentowania niestandardowego (odbiegającego od stereotypów) wizerunku współczesnej kobiety (kobiety niemłodej), zmagającej się z wieloma trudnościami życia (w tym ekonomicznymi i uczuciowymi), ukazują także odmienny obraz wdowieństwa i śmierci bliskiej osoby, pozbawiony patosu, litości czy współczucia.