Religious education in the Czechoslovak Church between the period of 1920–1931: a reflection on its historical development

Artykuł porusza problematykę wychowania religijnego w Czechosłowackim Kościele Husyckim w okresie jego powstania oraz pierwszych przemian instytucjonalnych. W części wstępnej przedstawiono przegląd głównych autorów związanych pedagogicznie lub wyznaniowo z Czechosłowackim Kościołem Husyckim, którzy zajmowali się i zajmują problematyką wychowania religijnego zarówno w ujęciu teoretycznym, jak i praktycznym. Główna część opracowania poświęcona jest historycznemu rozwojowi wychowania religijnego w Kościele czechosłowackim (husyckim) w latach 1920–1931. Analizuje ona kształtowanie się świadomości potrzeby wychowania religijnego w nowym Kościele, wkład Karla Farskiego w jego koncepcyjne ugruntowanie oraz stopniowe wprowadzanie jednolitości wychowania religijnego. Uwagę poświęcono powstaniu i rozwojowi podręczników, katechizmów i programów nauczania, znaczeniu Aloisa Spisara oraz zmianom w praktyce nauczania związanym z instytucjonalizacją Kościoła. Niniejsze opracowanie ukazuje, że rozwój wychowania religijnego był ściśle powiązany z kształtowaniem tożsamości Kościoła czechosłowackiego (husyckiego) oraz jego dążeniem do systematycznego i nowoczesnego kształcenia religijnego.