Studia Maritima

Treść artykułu wypełnia analiza taktyki, a w efekcie strategii, komunistów z Polskiej Partii Robotniczej (od końca 1948 r. Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej) stosowanej dla ubezwłasnowolnienia, a następnie likwidacji organizacji społecznych o przedwojennym rodowodzie. Były to struktury o różnym usadowieniu formalnym i ideowym w realiach politycznych II Rzeczypospolitej. Ważną rolę w propagowaniu problematyki tzw. kresów zachodnich, do których zaliczano wówczas Wielkopolskę, polską część Pomorza i polską część Górnego Śląska odgrywał – bliski nacjonalistycznej narodowej demokracji – Pol- ski Związek Zachodni. W okresie międzywojennym funkcjonowała, powiązana z ówczesnym establishmentem, Liga Morska i Kolonialna. Instytucje te, odradzające się stopniowo od 1944 r., w warunkach parcia komunistów do przejęcia władzy w Polsce, z pozoru (formalnie) były niezależne, aczkolwiek już od początku nasycane ludźmi dyspozycyjnymi wobec komunistycznej PPR. PZZ koncentrował się od końca wojny na problematyce Ziem Odzyskanych. LM (już bez słowa “Kolonialna”) skupiała się na zagadnieniach ponad 500 km wybrzeża morskiego i tematyce polskiej floty handlowej. Liga Morska, daleka od implementacji ideałów i praktyki komunizmu, podlegała zatem od momentu swego odrodzenia praktyce infiltrowania od wewnątrz przez ekspozytury nowej władzy politycznej w Polsce. Aczkolwiek komuniści z nią (także i z PZZ-etem) współpracowali. Współpraca ta z ich strony w pierwszych latach powojennych miała li tylko aktualny, pragmatyczny charakter. Nie mogła zatem Liga Morska ostać się po objęciu przez PZPR pełnej władzy w Polsce.