Prawda i nadzieja. Kondycja współczesnego człowieka według Roya Andersona i papieża Franciszka

Różne dziedziny nauk próbują przebadać i zanalizować jakie są antropologiczne problemy współczesnych ludzi. Czynią to naukowcy w ramach m.in. socjologii, psychologii, czy teologii. Badania przedstawiają wielość odpowiedzi i wskazań, gdyż naukowcy kładą nacisk na inne aspekty badanego problemu. W celu sprawdzenia, czy namysł różnych ludzi może prowadzić do podobnych wniosków, przeprowadzona została analiza twórczości dwóch osób z zupełnie innych części świata oraz światopoglądu. Pojawia się na tym polu pytanie, czy szwedzki reżyser Roy Andersson i argentyńskiego pochodzenia papież Franciszek mogą spotkać się nie osobiście, lecz we wspólnym namyśle nad światem? Okazuje się, że tak. Obaj autorzy mieli w swym życiu czas odosobnienia i refleksji, który zaowocował bardzo bogatymi w konkretne wskazania utworami. W przypadku Roya Anderssona są to filmy nazywane „trylogią o byciu człowiekiem” tj. Pieśni z drugiego piętra (2000), Do ciebie, człowieku (2007), oraz Gołąb przysiadł na gałęzi i rozmyśla o istnieniu (2015). Natomiast odnośnie do papieża Franciszka jest to adhortacja apostolska Evangelii gaudium O głoszeniu Ewangelii we współczesnym świecie (2013), która uznawana jest za programowy dokument pontyfikatu oraz encyklika społeczna Laudato si’. W trosce o wspólny dom (2015). Problemy takie jak: obojętność, samotność, odrzucenie, płytkość relacji, konsumpcjonistyczny tryb życia, wykorzystywanie ubogich, złe traktowanie zwierząt, są ich punktami konwergencji. Natomiast egoizm, konsumpcjonizm, brak wrażliwości i empatii, są czynnikami, które czynią człowieka nieszczęśliwym i pozbawionym sensu życia. Czy jest jakaś nadzieja – obaj autorzy odpowiadają, że tak. Szwedzki reżyser dostrzega ją w radości z małych rzeczy oraz w budowaniu relacji z drugim człowiekiem, natomiast Głowa Kościoła katolickiego podkreśla wiarę w człowieka, który zawsze może zmienić swoje życie, w czym pomoże mu jego Stwórca.