Przejdź do treści
Analiza i Egzystencja
69 (2025)
Statystyki OpenAlex

Dla całego czasopisma, według OpenAlex.

Cytowania
223
Publikacje
315
H-index
6
I10-index
3
Średnia cytowań (2 lata)
0,17
Cytowania w poszczególnych latach
Wykres cytowań czasopisma. Dokładne wartości są dostępne w tabeli poniżej. 2017: 0 2018: 14 2019: 27 2020: 11 2021: 24 2022: 30 2023: 27 2024: 32 2025: 35 2026: 19 2017 2026
Pokaż dane w tabeli
Cytowania w poszczególnych latach
RokPublikacjeCytowania
2017250
20182314
20192327
20202011
20212124
20222630
20232527
20242632
20252535
20262019

Dane pobrane:

Co oznaczają te liczby?

Publikacje i cytowania obejmują rekordy powiązane z tym czasopismem w OpenAlex. H-index to największa liczba h publikacji mających co najmniej h cytowań. I10-index to liczba publikacji cytowanych co najmniej 10 razy. Wykres przedstawia cytowania otrzymane w danym roku; bieżący rok jest niepełny. Zakres bazy może różnić się od WNUS i innych serwisów.

Średnia z 2 lat jest wskaźnikiem OpenAlex. Nie jest to Journal Impact Factor firmy Clarivate.

Zobacz w OpenAlex (nowa karta)

Epistemologia historyczna jako podstawa metodologiczna dla krytycznej historiografii psychologii – Krystyny Zamiary badania dynamiki pojęć i programów psychologicznych.

DOI: 10.18276/aie.2025.69-05
Cytuj

Pełny tekst jest dostępny

Abstrakt

Celem artykułu jest przedstawienie zastosowania przez Krystynę Zamiarę metodologii epistemologii historycznej, wprowadzonej przez Jerzego Kmitę, do historii psychologii. Zarówno Zamiara, jak i Kmita należeli do Poznańskiej Szkoły Metodologicznej, która zaczęła kształtować się w latach 60. XX wieku, a rozwinęła się w latach 70. XX wieku na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Epistemologia historyczna jest metodologią badania procesu rozwoju nauki, opartą na materializmie dialektycznym Marksa. Zakłada, że nauka jest praktyką społeczną, której rozwój wyznaczają procesy społeczne, historyczne oraz założenia ontologiczne i epistemologiczne społeczności naukowych. Krystyna Zamiara zastosowała epistemologię historyczną do badania ukrytych założeń determinujących rozwój programów psychologicznych. Analizowała także rozwój i wykorzystanie pojęcia paralelizmu psychologicznego oraz konsekwencje przyjęcia lub odrzucenia paralelizmu dla współczesnej psychologii.
Podgląd PDF

Otwórz PDF

Bibliografia (43)
  1. Brock, A. C. (2017). The new history of psychology: Some (different) answers to Lovett’s five questions. History of Psychology, 20(2), 195.
  2. Danziger, K. (1980). The history of introspection reconsidered. Journal of the History of the Behavioral Sciences, 16(3), 241-262.
  3. Danziger, K. (1994). Does the history of psychology have a future? Theory & Psychology, 4(4), 467-484.
  4. Danziger, K. (2013). Psychology and its history. Theory & Psychology, 23(6), 829-839.
  5. de Freitas Araujo, S. (2017). Toward a philosophical history of psychology: An alternative path for the future. Theory & Psychology, 27(1), 87-107.
  6. Furumoto, L. (1989). The new history of psychology. W: I. S. Cohen (red.), The G. Stanley Hall lecture series (strony 9–34). American Psychological Association. https://doi.org/10.1037/10090-001
  7. Giedymin, J. (1974). Problemy. Założenia. Rozstrzygnięcia. Studia nad logicznymi podstawami nauk społecznych. Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.
  8. Giedymin, J., Kmita, J. (1966). Wykłady z logiki formalnej, teorii komunikacji i metodologii nauk.
  9. Gołowska, I. (2003). Naturalizm-antynaturalizm jako spór o charakterze metodologicznym. Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny, 65(1), 5-12.
  10. Grad, J. (2021a). Jerzy Kmita (1931-2012) – wspomnienie. Nauka, (2), 177-188.
  11. Grad, J. (2012b). Profesor Krystyna Zamiara (1940-2012)-metodolog, filozof nauki, kulturoznawca. Człowiek i Społeczeństwo, (33), 217-229.
  12. Harris, B. (1980). Ceremonial versus critical history of psychology. American Psychologist, 35(2), 218–219. https://doi.org/10.1037/0003-066X.35.2.218
  13. Kmita, J. (1971). Z metodologicznych problemów interpretacji humanistycznej. Warszawa: PWN.
  14. Kmita, J. (1976). Szkice z teorii poznania naukowego. Warszawa: PWN.
  15. Kmita, J. (1980). Z problemów epistemologii historycznej. Warszawa: PWN.
  16. Kmita, J., Nowak, L. (1968). Studia nad metodologicznymi podstawami humanistyki. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM.
  17. Lovett, B. J. (2006). The new history of psychology: A review and critique. History of psychology, 9(1), 17.
  18. Lovett, B. J. (2017). For balance in the historiography of psychology: Reply to Brock (2017). History of Psychology, 20(2), 218–224. https://doi.org/10.1037/hop0000053
  19. Musiał, G. (2016). Poznańska Szkoła Metodologiczna – jej rozwój i znaczenie. Przegląd Filozoficzny, 25(2), 553-563.
  20. Nowak, L. (1971). U podstaw Marksowskiej metodologii nauk. Warszawa: PWN.
  21. Nowak, L. (1972). Model ekonomiczny. Studium z metodologii ekonomii politycznej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne.
  22. Nowak, L. (1974a). U podstaw marksistowskiej aksjologii. Warszawa: PWN.
  23. Nowak, L. (1974b). Zasady marksistowskiej filozofii nauki. Próba systematycznej rekonstrukcji. Warszawa: PWN.
  24. Nowak, L. (1977a). U podstaw dialektyki Marksowskiej. Próba interpretacji kategorialnej. Warszawa: PWN.
  25. Nowak, L. (1977b). Wstęp do idealizacyjnej teorii nauki. Warszawa: PWN.
  26. Pankalla, A. i Kilian, A. (2018a). Prolegomenon to the thought style of the New History of Psychology. Studia Psychologica: Theoria et Praxis, 5-14.
  27. Pankalla, A. i Kilian, A. (2018b). Re-wizja i re-autoryzacja psychologii. Ekspedycja na peryferie – od myśli krytycznej ku psychologii realnej. Czasopismo Psychologiczne, 24, 21-35.
  28. Solarska, M., Bugajewski, M. (2017). Historia historiografii jako historia prawdy. Dwugłos o podstawach teoretycznych historii historiografii Jerzego Topolskiego. Historia@ Teoria, 1(3), 123-130.
  29. Stobiecki, R. (2021). Historia historiografii Jerzego Topolskiego. Historyka studia metodologiczne, 51, 395-409.
  30. Topolski, J. (1968). Metodologia historii. Warszawa: PWN.
  31. Topolski, J. (1977). Marksizm i historia. Warszawa: PIW.
  32. Topolski, J. (1978). Rozumienie historii. Warszawa: PIW.
  33. Topolski, J. (1982). Prawda i model w historiografii. Łódź: Wydawnictwo Łódzkie.
  34. Topolski, J. (1983). Teoria wiedzy historycznej. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie.
  35. Topolski, J. (red.) (1970). Założenia metodologiczne „Kapitału” K. Marksa. Warszawa: KiW.
  36. Topolski, J., Malewski, A. (1960). Studia z metodologii historii. Warszawa: PWN.
  37. van Rappard, J. H. (1997). History of psychology turned inside (r) out: A comment on Danziger. Theory & Psychology, 7(1), 101-105.
  38. Watrin, J. P. (2017). The “new history of psychology” and the uses and abuses of dichotomies. Theory & Psychology, 27(1), 69-86.
  39. Wrzosek, W. (2013). Jerzego Topolskiego projekt metodologii historii. Studia Metodologiczne, 31, 15-23.
  40. Zamiara, K. (1995). Dynamika pojęć i programów psychologicznych. Poznań, Szczecin: Fundacja im. Kazimierza Ajdukiewicza na rzecz Rozwoju Nauk Filozoficznych.
  41. Zamiara, K. (1997). Dylemat: filozofia nauki czy historia nauki - w ujęciu kulturoznawczym. Nowa Krytyka, 8, 51-66.
  42. Zamiara, K. (1998). Między filozofią nauki a historią nauki. Współczesne kontrowersje. Przegląd Filozoficzny, 7(2), 79-85.
  43. Zamiara, K. (2010). U początków poznańskiej szkoły metodologicznej. W: T. Buksiński (red.), Filozofia na uniwersytecie w Poznaniu. Jubileusz 90-lecia (strony 283-308). Poznań: Wydawnictwo Naukowe Instytutu Psychologii UAM.