Zaistnienie podstawy wznowienia postępowania przy wyroku merytorycznie korzystnym dla oskarżyciela niepublicznego jako przesłanka posiadania przez niego gravamen w postępowaniu odwoławczym

Zgodnie z treścią art. 425 § 3 k.p.k. odwołujący się może skarżyć jedynie rozstrzygnięcia lub ustalenia naruszające jego prawa lub szkodzące jego interesom. Z przepisu tego wynika instytucja gravamen, obligująca stronę postępowania, z wyłączeniem oskarżyciela publicznego, do zaskarżania jedynie takich rozstrzygnięć, które będą dla niej w pewien sposób krzywdzące. Wydaje się więc prima facie, że zaskarżenie orzeczenia w pełni uwzględniającego żądanie oskarżyciela niepublicznego nie powinno być dopuszczalne z uwagi na brak gravamen, a prezes sądu I instancji powinien, w myśl art. 429 § 1 k.p.k., odmówić przyjęcia takiego środka do rozpoznania, bez względu na zakres zarzutów w nim występujących. Problem pojawia się, gdy w danym postępowaniu występują przesłanki wznowienia postępowania, w szczególności bezwzględne przyczyny odwoławcze z art. 439 § 1 k.p.k. W takiej sytuacji uzasadnione jest twierdzenie, że wystąpi tutaj gravamen po stronie oskarżyciela niepublicznego, nawet jeżeli wyrok merytorycznie w pełni zaspokaja jego interesy. Wynika to z konieczności zabezpieczenia strony postępowania przed potencjalnym przyszłym wyeliminowaniem prawomocnego orzeczenia z obrotu prawnego wraz ze wszystkimi tego skutkami. Z uwagi na szerokie możliwości wznawiania postępowania wyłącznie na korzyść oskarżonego rzeczony gravamen nie zawsze jednak wystąpi w takiej sytuacji – pojawi się tylko, jeśli w przyszłości można by było wznowić postępowanie na niekorzyść oskarżonego.