Sposób określenia wartości rynkowej w podatku od czynności cywilnoprawnych

Jednym z elementów konstrukcji podatku od czynności cywilnoprawnych jest podstawa opodatkowania, którą ustala podatnik za pomocą samoobliczenia w oparciu o wartość rynkową ruchomości lub nieruchomości. Przepisy podatkowe zawierają definicję „wartości rynkowej”, jednak stopień jej ogólności uniemożliwia precyzyjne ustalenie przez podatnika ceny rynkowej przedmiotu. W artykule dokonano analizy pojęcia „wartość rynkowa” (także w świetle wykładni sądowej), trybu kwestionowania kwoty podanej przez stronę postępowania oraz związku pomiędzy powołaniem biegłego a decyzją określającą zobowiązanie podatkowe. W zakresie metod badawczych użyto metody analitycznej, porównawczej i językowej. Dokonano analizy metod określenia wartości rynkowej: kosztowej, „marży realnej”, porównawczej, historycznej. Jako wniosek de lege lata przyjęto, że prawidłową jest metoda porównawcza i powinna być stosowana wtedy, gdy wskutek realizacji przepisów o podatku od czynności cywilnoprawnych ustalona wartość może być uznana za błędną. Za wniosek de lege ferenda uznano potrzebę nowelizacji w zakresie wprowadzenia przejrzystych metod ustalania wartości rynkowej w podatku od czynności cywilnoprawnych.