Przejdź do treści

Acta Iuris Stetinensis

Acta Iuris Stetinensis

Wcześniej: Zeszyty Naukowe. Roczniki Prawnicze

2/2019 (26)
Statystyki OpenAlex

Dla całego czasopisma, według OpenAlex.

Cytowania
292
Publikacje
762
H-index
4
I10-index
2
Średnia cytowań (2 lata)
0,03
Cytowania w poszczególnych latach
Wykres cytowań czasopisma. Dokładne wartości są dostępne w tabeli poniżej. 2017: 12 2018: 12 2019: 6 2020: 40 2021: 33 2022: 36 2023: 40 2024: 23 2025: 46 2026: 21 2017 2026
Pokaż dane w tabeli
Cytowania w poszczególnych latach
RokPublikacjeCytowania
20175612
20184712
2019556
20203840
20217633
20228736
20236740
20248523
20255846
20264521

Dane pobrane:

Co oznaczają te liczby?

Publikacje i cytowania obejmują rekordy powiązane z tym czasopismem w OpenAlex. H-index to największa liczba h publikacji mających co najmniej h cytowań. I10-index to liczba publikacji cytowanych co najmniej 10 razy. Wykres przedstawia cytowania otrzymane w danym roku; bieżący rok jest niepełny. Zakres bazy może różnić się od WNUS i innych serwisów.

Średnia z 2 lat jest wskaźnikiem OpenAlex. Nie jest to Journal Impact Factor firmy Clarivate.

Zobacz w OpenAlex (nowa karta)

Sprawiedliwość wykładni prawa

DOI: 10.18276/ais.2019.26-01
Cytuj

Pełny tekst jest dostępny

Abstrakt

Czy można mówić o sprawiedliwości wykładni prawa? Celem artykułu jest uzasadnienie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie oraz bliższa eksplikacja znaczenia (a raczej znaczeń) takiej pozytywnej odpowiedzi. Cel ten jest realizowany metodą analizy pojęciowej – analizy głównych pojęć związanych ze sprawiedliwością i wykładnią prawa. Na podstawie analizy sformułowano kilka podstawowych twierdzeń. Po pierwsze, sprawiedliwość prawa i sprawiedliwość wykładni prawa są dwoma różnymi zagadnieniami. Jeżeli chcemy mówić o sprawiedliwości przy wykładni prawa, to będzie to przede wszystkim sprawiedliwość proceduralna. W przypadku procesu wykładni mamy do czynienia z niedoskonałą sprawiedliwością proceduralną. Można jednak zauważyć również pewne cechy czystej sprawiedliwości proceduralnej. Proceduralna sprawiedliwość w przypadku wykładni prawa oznacza niearbitralność przy stosowaniu reguł wykładni, co w konsekwencji pozwala na rozstrzyganie między różnymi wariantami interpretacyjnymi reprezentującymi różne materialne koncepcje sprawiedliwości. Tym więcej jest sprawiedliwości proceduralnej przy wykładni prawa, im bardziej rozbudowany jest zespół reguł dotyczących jej dokonywania. Mimo że realizowanie tak rozumianej sprawiedliwości jest warunkiem koniecznym uzyskania materialnie sprawiedliwego wyniku, nie może go jednak gwarantować, a w szczególności nie może gwarantować pełnej etycznej słuszności wyniku.
Podgląd PDF

Otwórz PDF

Bibliografia (15)
  1. Bogucki O., Model wykładni funkcjonalnej w derywacyjnej koncepcji wykładni prawa, Szczecin 2016.
  2. Brighouse H., Sprawiedliwość, tłum. S. Królak, Warszawa 2007.
  3. Hock Lai Ho, A Philosophy of Evidence Law: Justice in the Search for Truth, Oxford 2008.
  4. Lindroos-Hovinheimo S., Justice and the Ethics of Legal Interpretation, New York 2012.
  5. Miller D., Justice, w: The Stanford Encyclopedia of Philosophy (Fall 2017 Edition), red. E.N. Zalta, 26.06.2017, https://plato.stanford.edu/archives/fall2017/entries/justice.
  6. Perelman C., O sprawiedliwości, Warszawa 1988.
  7. Piszko R., Granice decyzji sądowych, Szczecin 2015.
  8. Płeszka K., Językowe znaczenie przepisu jako granica wykładni, w: Filozoficzno-teoretyczne problemy sądowego stosowania prawa, red. M. Zirk-Sadowski, Łódź 1997.
  9. Rawls J., A Theory of Justice, revised edition, Cambridge 1999.
  10. Raz J., On The Nature of Law, „Archiv für Rechts- und Sozialphilosophie” 1996, nr 82.
  11. Spyra T., Granice wykładni prawa, Kraków 2006.
  12. Załuski W., O granicach wykładni prawa w kontekście sporu o relacje między sprawiedliwości i prawością, w: Wykładnia prawa. Tradycja i perspektywy, red. M. Hermann, S. Sykuna, Warszawa 2016.
  13. Zieliński M., Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, Warszawa 2017.
  14. Ziembiński Z., O pojmowaniu sprawiedliwości, Lublin 1992.
  15. Ziembiński Z., Zarys teorii prawa, Poznań 1997.