Zum Inhalt springen
Acta Politica Polonica

Vorher: Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego. Acta Politica

2/2022 (54)
OpenAlex

Für die gesamte Zeitschrift, laut OpenAlex.

Zitate
245
Publikationen
252
H-index
5
I10-index
1
Mittlere Zitierhäufigkeit (2 Jahre)
0,44
Erhaltene Zitate nach Jahr
Diagramm der Zeitschriftenzitate. Die genauen Werte stehen in der Tabelle darunter. 2017: 9 2018: 8 2019: 7 2020: 8 2021: 31 2022: 21 2023: 38 2024: 39 2025: 39 2026: 42 2017 2026
Datentabelle anzeigen
Erhaltene Zitate nach Jahr
JahrPublikationenZitate
2017339
2018298
2019177
2020158
20211631
20222121
20231338
20242039
20251939
2026642

Daten abgerufen:

Was bedeuten diese Zahlen?

Publikationen und Zitate umfassen die dieser Zeitschrift zugeordneten OpenAlex-Datensätze. Der H-Index ist die größte Anzahl h von Publikationen mit jeweils mindestens h Zitaten. Der I10-Index zählt Publikationen mit mindestens 10 Zitaten. Das Diagramm zeigt die in einem Jahr erhaltenen Zitate; das laufende Jahr ist unvollständig. Die Abdeckung kann von WNUS und anderen Diensten abweichen.

Der Zweijahresdurchschnitt ist eine OpenAlex-Kennzahl und nicht der Journal Impact Factor von Clarivate.

In OpenAlex ansehen (neuer Tab)
Google Scholar
In Google Scholar suchen (neuer Tab)

Transformacja Estonii po rozpadzie Związku Radzieckiego. Determinanty historyczne i analiza porównawcza skutków

DOI: 10.18276/ap.2022.54-01
Zitieren

Der Volltext ist verfügbar

ISSN:2451-0432
eISSN:2719-4388
Autoren: Krzysztof Kaczmarek ORCID
Politechnika Koszalińska, Wydział Humanistyczny
Schlüsselbegriffe: Estonia Związek Radziecki transformacja demokracja edukacja cyfryzacja
Erscheinungsdatum der Ausgabe / Monografie:2022
Seitenanzahl:11 (5-15)
OAI-PMH:Metadaten
CC BY-SA Open Access DOAJ ERIH PLUS Diamond Discovery Hub
QR-Code

Abstract

Estonia jest jednym z piętnastu państw powstałych na skutek rozpadu Związku Radzieckiego. Przeprowadziła na tyle skuteczne reformy, że obecnie jest wysoko rozwiniętą pod względem gospodarczym i społecznym zachodnią demokracją. Obecnie Estonia znajduje się w czołówce państw postradzieckich i byłych satelickich pod względem wolności od korupcji, demokratyzacji, poziomu edukacji czy budowania społeczeństwa cyfrowego. Głównym celem artykułu była odpowiedź na pytanie dotyczące społecznych, politycznych i ekonomicznych efektów reform przeprowadzonych w Estonii po uniezależnieniu się tego państwa od Związku Radzieckiego (ZSRR). Poprzez porównanie odpowiednich wskaźników implikacje tych reform zostały przedstawione na tle innych byłych republik radzieckich i państw Europy Środkowo-Wschodniej. W artykule przedstawiono również historyczne determinanty prozachodniej orientacji Estonii i jej mieszkańców. Bez społecznego poparcia dla integracji z Europą Zachodnią przeprowadzenie udanej transformacji byłoby niemożliwe. Spośród czynników historycznych największy wpływ na sposób i jakość przeprowadzonych w Estonii reform miało wielosetletnie oddziaływanie zachodnioeuropejskiej, szczególnie niemieckiej, kultury i gospodarki. Wyniki badań pokazują, że Estonia jest najmniej dotkniętym korupcją i najbardziej demokratycznym państwem obszaru poradzieckiego. Natomiast pod względem jakości kształcenia państwo to zajmuje pierwsze miejsce nie tylko w grupie państw postradzieckich, ale w całej Europie. Pod względem budowania społeczeństwa informacyjnego i e-państwa Estonia jest światowym liderem przedstawianym jako przykład dla innych państw.

PDF

PDF herunterladen
PDF-Vorschau

PDF öffnen

Bibliographie (40)
  1. Arets, M. (2017). How Estonia Became the Most Digital Country in the World. Pobrano z: https://collaborative-economy. com/featured/how-estonia-became-the-most-digital-country-in-the-world (7.04.2017).
  2. Bajer, J. (2012). Badania porównawcze w politologii. Zagadnienia metodologiczne. Studia Politicae Universitatis Silesiensis, 8, 15–70.
  3. Bennett, S. (1986). The Quantitative Approach in Political Science: An Introduction. New York: Edwin Mellen Press.
  4. Christiansen, E. (2009). Krucjaty północne. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis.
  5. Cieślak, T. (1983). Historia Finlandii. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich.
  6. Collier, D. (1993). The Comparative Method. Washington: American Political Science Association. Pobrano z: http:// polisci.berkeley.edu/sites/default/files/people/u3827/APSA-TheComparativeMethod.pdf (31.03.2021).
  7. Dzierżek, A. (2015). Cud technologiczny na północy Europy. Jak Estonia stała się internetową potęgą i państwem bez granic. Pobrano z: https://forsal.pl/artykuly/865849,cud-technologiczny-na-polnocy-europy-jak-estonia-stala-sieinternetowa- potega-i-panstwem-bez-granic.html (7.04.2021).
  8. Eberhardt, P. (1997). Problematyka narodowościowa Estonii. Warszawa: IGiPZ PAN.
  9. Eesti Statistika. Statistika andmebaas. RV02111: Rahvastik soo ja vanuse jargi, 1. Jaanuar (1950–1999). Pobrano z: https://andmed.stat.ee/et/stat/Lepetatud_tabelid__Rahvastik.Arhiiv__Rahvastikun%C3%A4itajad%20ja%20 koosseis.%20Arhiiv/RV02111 (22.03.2021).
  10. E-estonia. We Have Built a Digital Society and We Can Show You How. Pobrane z: https://e-estonia.com (7.04.2021).
  11. Fingerroos, O. (2012). „Karelia Issue”: The Politcs and Memory of Karelia in Finland. W: T. Kinnunen, V. Kivimäki (red.), Finland in World War II: History, Memory, Interpretations (s. 483–517). Leiden: Brill.
  12. Hiio, T. (2009). German Occupation in Estonia 1941–1944. Pobrano z: Estonica. Encyclopedia about Estonia, http:// www.estonica.org/en/History/1939-1945_Estonia_and_World_War_II/German_occupation_in_Estonia_1941-1944/ (4.04.2021).
  13. Himmelfarb, G. (2004). The New History and the Old: Critical Essays and Reappraisals. Revised Edition. London: Harvard University Press.
  14. Hoffer, P.C. (2008). The Historians’ Paradox. The Study of History in Our Time. New York: New York University Press.
  15. Immigration and Refugee Board of Canada (1992). Ethnic Minorities. Pobrano z: https://www.refworld.org/docid /3ae6a81210.html (22.03.2021).
  16. Iwaskiw, W.R. (1995). Estonia: A Country Study. Pobrano z: Estonia (countrystudies.us) (12.09.2021).
  17. Jornonen, O. (2017). Settlement of Finland Begins. Pobrane z: http://uralica.com/earlyfin.htm (3.04.2021).
  18. Kern, K., Joas, M., Jahn, D. (2008). Governing a Common Sea: Comparative Patterns for Sustainable Development. W: K. Kern, M. Joas, D. Jahn (red.), Environmental Policies in the Baltic Sea Region (s. 215–230). London: Earthscan.
  19. Kirbiš, A. (2013). Political Participation and Non-democratic Political Culture in Western Europe, East-Central Europe and Post-Yugoslav Countries. W: K.N. Demetriou (red.), Democracy in Transition: Political Participation in the European Union (s. 225–251). Berlin: Springer.
  20. Kuczkiewicz-Fraś, A. (2012). Język jako determinant tożsamości narodowej i państwowej w Pakistanie i Bangladeszu. Politeja. Pismo Wydziału Studiów Międzynarodowych i Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego, 20/2 (2/2), 123–141.
  21. Lewandowski, J. (2002). Historia Estonii. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich.
  22. Moczulski, L. (2010). Geopolityka. Potęga w czasie i przestrzeni. Warszawa: Zona Zero.
  23. Nutt, M. (2016). What Made the Restoration of Estonian Independence Possible? Pobrano z: https://icds.ee/en/whatmade- the-restoration-of-estonian-independence-possible (6.04.2021).
  24. OECD (2019). PISA 2018 Results. Pobrano z: https://www.oecd.org/pisa/publications (6.04.2021).
  25. Okulicz-Kozaryn, Ł. (1993). Finowie zachodni. Warszawa: Letter Quality.
  26. Pawłuszko, T. (2013). Wstęp do metodologii badań politologicznych. Skrypt akademicki. Częstochowa: Polskie Towarzystwo Geopolityczne.
  27. Rudnicki, J. Zakon Kawalerów Mieczowych. Pobrano z: https://historia-polski.klp.pl/sl-44.html (3.04.2021).
  28. Sakkov, S. (2014). Towards Nordic-Baltic Defence Cooperation: A View from Estonia. W: A.S. Dahl, P. Järvenpää (red.), Northern Security and Global Politics: Nordic-Baltic Strategic Influence in a Post-unipolar World (s. 155–169). Abingdon: Taylor & Francis.
  29. Sakova-Merivee, A. (2015). Eestlus ja saksa keel. Pobrano z: https://sirp.ee/s1-artiklid/c7-kirjandus/eestlus-ja-saksa- -keel (8.04.2021).
  30. Schermes, J.J. (2007). Understanding Principles of Politics and the State. Lanham: University Press of America.
  31. Statistics Estonia. Population Figure. Pobrano z: https://www.stat.ee/en/avasta-statistikat/valdkonnad/rahvastik/population- figure (23.03.2021).
  32. Šumah, Š. (2018). Corruption, Causes and Consequences. Pobrano z: https://www.intechopen.com/chapters/58969 (23.03.2021).
  33. Szabaciuk, A. (2016). Polityka etniczna Republiki Estońskiej. Wschodnioznastwo, 10, 219–240.
  34. The Economist Intelligence Unit (2013). Democracy Index 2012. Democracy at a Standstill. London.
  35. The Economist Intelligence Unit (2021). Democracy Index 2020. In Sickness and in Health? London.
  36. Tõnurist, A. (2013). Ethnic Structure of Population in Estonia. Small Ethnic Groups. Census Snapshots 2013. Pobrano z: https://web.archive.org/web/20200801000000*/https:/www.stat.ee/dokumendid/71346 (28.03.2021).
  37. Transparency International (2021). Corruption Perceptions Index, 2020. Pobrano z: https://www.transparency.org/en/ cpi/2020 (6.04.2021).
  38. Transparency International. What Is Corruption. Pobrano z: https://www.transparency.org/en/what-is-corruption (6.04.2021).
  39. Wiśniewska, U. (2015). Edukacja napędza wzrost. Forbes. Pobrano z: https://www.forbes.pl/opinie/poziom-edukacji-a- -wzrost-gospodarczy/0rvyffc (6.04.2021).
  40. Yengoyan, A.A. (2006). Introduction: On the Issue of Comparison. W: A.A. Yengoyan (red.), Modes of Comparison. Theory & Practise (s. 1–31). Dearborn: University of Michigan Press.