Przejdź do treści

Autobiografia Literatura Kultura Media

Autobiografia Literatura Kultura Media
nr 2 (19) 2022

Na szklannych harmoniki wekach. Z nagrań Białoszewskiego

DOI: 10.18276/au.2022.2.19-04
Cytuj

Pełny tekst jest dostępny

ISSN:2353-8694
eISSN:2719-4361
Autorzy: ADAM POPRAWA ORCID
Uniwersytet Wrocławski
Słowa kluczowe: Miron Białoszewski nagranie interpretacja głosowa źródło edytorskie świadectwo autobiograficzne
Data publikacji całości:2022-12
Liczba stron:11 (49-59)
OAI-PMH:Metadane
Cited-by (Crossref) ?: Włącz JavaScript, aby pobrać dane cytowań.
CC BY-SA Open Access DOAJ ERIH PLUS Diamond Discovery Hub
Kod QR

Abstrakt

Miron Białoszewski często nagrywał swoje teksty na magnetofon. Te dźwiękowe dokumenty są nie tylko autointerpretacją, ale i źródłami edytorskimi. Nagrywanie własnych dzieł było dla Białoszewskiego również świadectwem autobiograficznym.

PDF

Pobierz PDF
Podgląd PDF

Otwórz PDF

Bibliografia (19)
  1. Antonik, Dominik. „Audiobook. Od brzmienia słów do głosu autora”. Teksty Drugie 5 (2015): 126–147.
  2. Białoszewski, Miron. Pamiętnik z powstania warszawskiego. Utwory zebrane, t. 3. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2014.
  3. Białoszewski Miron. Proza stojąca, proza lecąca. Teksty rozproszone i niepublikowane. Utwory zebrane, t. 12. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2015.
  4. Bogalecki, Piotr. „Na scenie czy estradzie tekstu? Teatralne konteksty wierszy-partytur Mirona Białoszewskiego i Mariana Grześczaka”. W: tegoż, Wiersze-partytury w poezji polskiej neoawangardy.
  5. Białoszewski – Czycz – Drahan – Grześczak – Partum – Wirpsza, s. 149–245. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2020.
  6. Bukowiecka, Marta. „Między tekstem a nagraniem. Formy niesystemowej dźwiękowości w poezji Mirona Białoszewskiego”. Teksty Drugie 4 (2017): 416–443.
  7. Byliniak, Maciej. Wkładka z tekstem do: Białoszewski do słuchu. Warszawa: Bôłt, 2014.
  8. Byliniak, Maciej, Sokołowska, Marianna. „Nota od wydawcy”. W: Miron Białoszewski. Świat można jeść w każdym miejscu. Rozproszone i niepublikowane wiersze i kabarety 1975–1983. Utwory zebrane, t. 14, s. 327–391. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2017.
  9. Hejmej, Andrzej. „Tekst (dźwiękowy) Mirona Białoszewskiego”. Przestrzenie Teorii 5 (2005): 53–74.
  10. Karpowicz, Agnieszka. „Audiosfera. Miron Białoszewski”. W: Agnieszka Karpowicz, Proza życia. Mowa, pismo, literatura (Białoszewski, Stachura, Nowakowski, Anderman, Redliński, Schubert), s. 50–83. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2012.
  11. Kopciński, Jacek. „Człowiek transu. Magnetofonowe sesje Mirona Białoszewskiego”. Teksty Drugie 4 (2011): 206–219.
  12. Levine, Madeline G. „Translator’s Introduction”. W: Miron Białoszewski, A Memoir of the Warsaw Uprising, VII–XIX. New York: New York Review Books, 2014.
  13. Niżyńska, Joanna. „Tłumaczenie pamięci. Recepcja «Pamiętnika z powstania warszawskiego» w Ameryce Północnej”. Ruch Literacki 6 (2020): 635–651.
  14. Poprawa, Adam. „CDn (148)”. Odra 10 (2012): 137–138.
  15. Poprawa, Adam. „CDn (166)”. Odra 5 (2014): 146–147.
  16. Poprawa, Adam. „CDn (167)”. Odra 6 (2014): 152–153.
  17. Poprawa, Adam. „Nota od wydawcy”. W: Miron Białoszewski, Pamiętnik z powstania warszawskiego. Utwory zebrane, t. 3, 239–248. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2014.
  18. Sokołowska, Marianna. „Nota od wydawcy”. W: Miron Białoszewski. Małe i większe prozy opublikowane po roku 1980. Utwory zebrane, t. 9, 267–268. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2017.
  19. Sokołowska, Marianna. „Nota od wydawcy”. W: Miron Białoszewski, Chamowo. Utwory zebrane, t. 11, 387–388. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2014.