Dostępność komunikacyjna wybrzeża Chorwacji

Celem opracowania jest przedstawienie przez autorów zróżnicowania stopnia dostępności komunikacyjnej Chorwacji w podziale na regiony NUTS-3 z uwzględnieniem transportu drogowego, lotniczego oraz morskiego. Regiony nadmorskie Chorwacji znajdują się w strefie izochrony 120 minut sześciu portów lotniczych usytuowanych na terytorium tego kraju oraz prawie w całości w zasięgu izochrony 60 minut. Wyjątkiem są regiony Licko-Senjski oraz Dubrovacko-Neretvanski, który to jest oddzielony od głównej części kraju poprzez 17-kilometrowy pas wybrzeża Bośni i Hercegowiny. Tak gęsta sieć portów lotniczych przyczynia się do realizacji postulatu przewozowego dotyczącego dostępności i bezpośredniości obszarów docelowych. Świadczy o tym rosnący w latach 2000–2013 ruch pasażerski w portach lotniczych. Ogromne znaczenie dla stopnia zainteresowania przewozami w transporcie lotniczym ma długość czasu przelotu, która jest znacznie krótsza niż długość przejazdu dla transportu samochodowego, gdzie średni czas potrzebny na dotarcie do miejsca docelowego dla turysty z Polski wynosi 12 godz. 57 min. W przypadku tego środka transportu trudno jest mówić o realizacji postulatu przewozowego dotyczącego bezpieczeństwa podróżnych (spadek koncentracji kierowców przy długim czasie jazdy), natomiast bezpośredniość i relatywna taniość w stosunku do transportu lotniczego pozostają głównymi czynnikami decydującymi o wyborze tego środka transportu. Ponadto, zauważalny jest wzrost znaczenia transportu morskiego oraz gęstości występowania infrastruktury towarzyszącej.