Studia Administracyjne

Glosa poświęcona jest omówieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 stycznia 2025 r., sygn. I SA/Ke 493/24, dotyczącego kwalifikacji wolnostojącego agregatu prądotwórczego jako urządzenia budowlanego i objęcia go podatkiem od nieruchomości. Kwestia ta jest szczególnie ważna z uwagi na fakt, że wyrok ten stanowi odejście od utrwalonej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którą podobne urządzenia techniczne nie były uznawane za przedmiot opodatkowania. Komentowane orzeczenie jest również istotne dla praktyki prawa podatkowego, ponieważ ilustruje ryzyko nadmiernego rozszerzania zakresu przedmiotowego opodatkowania wbrew zasadzie określoności prawa podatkowego oraz zasadzie in dubio pro tributario. Autorzy glosy szczegółowo analizują przesłanki uznania danego obiektu za urządzenie budowlane w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane oraz ich zastosowanie w kontekście przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Kluczowe znaczenie przypisują w szczególności ocenie funkcjonalnej roli agregatu jako rezerwowego źródła zasilania, które nie jest niezbędne do codziennego użytkowania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem. Glosa zawiera krytykę stanowiska przyjętego przez WSA, wskazując na pominięcie istotnych konstytucyjnych zasad prawa podatkowego oraz brak odniesienia do ugruntowanego orzecznictwa NSA. Autorzy podkreślają, że sprawa ta uwidacznia szerszy problem nieprzystawalności przepisów prawa podatkowego do dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości. W kontekście rosnącego znaczenia urządzeń technicznych klasyczne konstrukcje prawnopodatkowe, oparte na przepisach sprzed dekad, tracą funkcjonalność. W związku z tym autorzy postulują potrzebę ujednolicenia linii orzeczniczej oraz doprecyzowania przepisów, co częściowo realizuje nowelizacja ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązująca od 1 stycznia 2025 r.