Uzus interpunkcyjny w polskojęzycznych wiadomościach przesyłanych na kartach pocztowych w drugiej połowie XX wieku

Celem artykułu jest przedstawienie praktyki interpunkcyjnej charakterystycznej dla wiadomości przesyłanych na kartach pocztowych w drugiej połowie XX wieku. Analizie poddano niemal osiemset błędów przestankowych. Na podstawie porównania materiału badawczego z zasadami polskiej interpunkcji ukazane zostały przykłady błędów w zapisie przecinka, kropki, znaku zapytania, dwukropka i myślnika, jak również omówiono tendencję do traktowania końca wersu jako swoistego znaku interpunkcyjnego. W odróżnieniu od większości dotychczasowych opracowań poświęconych błędom przestankowym występującym w tekstach pisanych pod koniec XX i na początku XXI wieku, rezultaty przeprowadzonego badania ukazują, jakie konteksty sprawiały Polakom najwięcej trudności w zakresie stosowania interpunkcji w drugiej połowie XX wieku. Walorem wykorzystania kart pocztowych w charakterze materiału badawczego jest fakt, iż pocztówki stanowiły w omawianym okresie przede wszystkim środek komunikacji prywatnej, w której silniej – w porównaniu z kontaktem oficjalnym – uwidaczniają się naturalne tendencje użytkowników języka w sferze interpunkcji, gdyż cechuje się ona mniejszą dbałością o formę wypowiedzi.