
Studia Językoznawcze
synchroniczne i diachroniczne aspekty badań polszczyzny
Wcześniej: Studia Językoznawcze : synchroniczne i diachroniczne aspekty badań polszczyzny
Kontekstualizacja użyć nazwy barszcz ukraiński w mediach społecznościowych po 24 lutego 2022 roku
DOI: 10.18276/sj.2023.22-02
Cytuj
Pełny tekst jest dostępny
| ISSN: | 1730-4180 |
| eISSN: | 2353-3161 |
| Autorzy: |
Weronika
Gocłowska
Uniwersytet Szczeciński |
| Słowa kluczowe: | leksyka kulinaria media społecznościowe |
| Data publikacji całości: | 2023-12-31 |
| Liczba stron: | 11 (17-27) |
| OAI-PMH: | Metadane |
| Cited-by (Crossref) ?: | Włącz JavaScript, aby pobrać dane cytowań. |
Abstrakt
Celem pracy jest wykazanie, jak zmieniały się konotacje i nacechowanie nazwy barszcz ukraiński
w mediach społecznościowych po wybuchu wojny w Ukrainie. Materiał badawczy objął
szeroki zakres postów pojawiających się w różnych serwisach społecznościowych w pierwszych
tygodniach trwania agresji rosyjskiej oraz w kwietniu i lipcu 2022 roku (bezpośrednio po
wydarzeniach istotnych dla funkcjonowania analizowanej tu nazwy). Media społecznościowe
to przestrzeń najczęściej wybierana przez internautów do komentowania ważnych wydarzeń,
sytuacji społeczno-politycznej czy reagowania na bieżące trendy. Forma publikowanych tam
wypowiedzi jest swobodna, bezpośrednia, lapidarna, pełna emocji nadawców. Dzięki temu analiza
zebranych materiałów ukazała wyraźnie transformację znaczeniową od nazwy kulinarnej,
stosowanej w funkcji informacyjnej, do nazwy o znaczeniu symbolicznym. Analiza źródeł internetowych
została poprzedzona omówieniem funkcjonowania leksemu barszcz i nazwy analitycznej
barszcz ukraiński w polszczyźnie od czasów najdawniejszych do współczesności, co
pozwoliło ukazać ewolucję znaczeniową leksemu od nazwy botanicznej do kulinarnej.
Podgląd PDF
Bibliografia (13)
- Bąk, Stanisław, Franciszek Pepłowski, red. Słownik polszczyzny XVI wieku. T. 2. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1967.
- Boryś, Wiesław. Słownik etymologiczny języka polskiego. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2005.
- Ćwierczakiewiczowa, Lucyna. 365 obiadów. Warszawa: Wydawnictwo Nowy Świat, 2009.
- Czerniecki, Stanisław. Compendium ferculorum albo Zebranie potraw. Warszawa: Muzeum Pałac w Wilanowie, 2009.
- Gospodyni litewska czyli Nauka utrzymania porządnie domu i zaopatrzenia go we wszystkie przyprawy, zapasy kuchenne, apteczkowe i gospodarskie, tudzież hodowania i utrzymania bydła, ptastwa i innych żywiołów. Wilno: nakładem i drukiem Józefa Zawadzkiego, 1882.
- Kamler, Anna, Dorota Pietrzkiewicz, Katarzyna Seroka. Polska i świat przez kuchnię. Studia o dziedzictwie kulinarnym. Warszawa: Grupa Cogito, 2018.
- Karłowicz, Jan, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, red. Słownik języka polskiego. T. 1. Warszawa: nakł. prenumeratorów, 1900.
- Linde, Samuel Bogumił. Słownik języka polskiego. T. 1. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1951.
- Ochorowicz-Monatowa, Marja. Uniwersalna książka kucharska: z ilustracjami i kolorowemi tablicami odznaczona na wystawach higjenicznych w Warszawie w roku 1910 i 1926: przeszło 2200 skromnych i wytwornych przepisów gospodarskich i kuchennych z uwzględnieniem niezbędnych warunków odpowiedniej diety, codziennej higjeny oraz kuchni jarskiej. Poznań: Kurpisz, 2002.
- Sławski, Franciszek, red. Słownik prasłowiański. T. 1. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1974.
- Doroszewski, Witold, red. Słownik języka polskiego. https://doroszewski.pwn.pl.
- Gruszczyński, Włodzimierz, red. Elektroniczny słownik języka polskiego XVII i XVIII wieku. https://sxvii.pl/#.
- Słownik języka polskiego. https://sjp.pwn.pl.



