Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie

ISSN: 1230-0780     eISSN: 2719-4337    OAI    DOI: 10.18276/skk.2025.32-11
CC BY-SA   Open Access   DOAJ  CEEOL  ERIH PLUS  DOAJ

Список вопросов / nr 32 2025
Du concile de Nicée au Synode sur la Synodalité
(Od Soboru Nicejskiego do Synodu o synodalności)

Авторы: Gilles Routhier ORCID
Université Laval, Québec, Faculté de théologie et de sciences religieuses
Ключевые слова: synodalność Sobór Nicejski Sobór Watykański II Kościół
Дата публикации всего выпуска:2025
Количество страниц:16 (207-222)
Cited-by (Crossref) ?:

Абстракт

Zbliżenie Soboru Nicejskiego do Synodu o synodalności, nie czyniąc go przy tym anachronicznym, stanowi wyzwanie. Te dwa wydarzenia, które dzieli siedemnaście wieków, nie tylko rozgrywają się w odmiennych kontekstach społeczno-historycznych, ale także różnią się przebiegiem, liczbą uczestników, ich pochodzeniem, itp. A jednak, chociaż reprezentują odmienne historycznie formy, obie rzeczywistości można połączyć, jeśli weźmiemy pod uwagę, że obie reprezentują formy wyrazu tego, co nazywamy synodalnością, w której chodzi o zebranie w jednym zgromadzeniu Świętego Ludu w całej jego różnorodności i zróżnicowaniu, zwołanego i przewodniczonego przez protos, zgromadzonego w Duchu Świętym, na słuchaniu Słowa Bożego lub zebranego wokół Ewangelii, uczestniczącego we wspólnym działaniu, na chwałę Bożą. W ten sposób na różne sposoby wyraża się to, czym jest Kościół: komunią świętego Ludu Bożego.
Скачать файл

Файл статьи

Библиография

1.Acerbi, Antonio. „L’ecclésiologie à la base des institutions ecclésiales post-conciliaires”. In: Giuseppe Alberigo (dir.), Les Églises après Vatican II: dynamisme et prospective. Coll. Théologie Historique 61, 223–258. Paris: Beauchesne, 1980.
2.Aymans, Winfried. „Konzil – Bleibendes und Veränderliches im kirchlichen Synodalwesen”. In: Synodale Strukturen der Kirche. Entwicklung und Probleme, hrsg. Walter Brandmüller, 187–207. Donauwörth: Ludwig Auer, 1977.
3.Aymans, Winfried. „Synodalität Ordentliche oder Ausserordentliche Leitungsform in der Kirche”, pro manuscripto, conférence prononcée au VIle Congrès international de droit canonique. Paris, 1990.
4.Aymans, Winfried. Das Synodale Element in der Kirchenverfassung. München: Max Hueber Verlag, 1970.
5.Bardy, Gustave. La théologie de l’Église de saint Clément de Rome à saint Irénée. Paris: Cerf, 1945.
6.Clément de Rome. Prima Clementis, 44, 3.
7.Congar, Yves. „Conclusion”. In: Le Concile et les conciles. Contribution à l’histoire de la vie conciliaire de l’Église, 285–334. Paris: Cerf, 1960.
8.Congar, Yves. „Remarques sur le concile comme assemblée et sur la conciliarité foncière de l’Église”. In: Le concile au jour le jour, deuxième session, 39. Paris: Cerf, 1964.
9.Congar, Yves. „Structure ou régime conciliaire de l’Église”. Concilium 187 (1983): 15–20.
10.Corecco, Eugenio. „Ontologie de la synodalité”. In: Théologie et droit canon: écrits pour une nouvelle théorie générale du droit canon, 195–219. Fribourg: Éditions universitaires, 1990.
11.Corecco, Eugenio. „Sinodalità”. In: Nuovo Dizionario di Teologia, (2e), 1466–1495. Roma: San Paolo, 1979.
12.Destivelle, Hyacinthe. „La synodalité dans la vie et dans la mission de l’Église (CTI, 2018). La dimension oecuménique du document”. Revue des sciences religieuses 96, 1–3 (2022): 107–120.
13.Dicastero per la promozione dell’ Unità dei Cristiani. L’autorité dans l’Église I, nos 9, 19–23. Venise, 1976.
14.Dicastero per la promozione dell’ Unità dei Cristiani. L’autorité dans l’Église II, nos 28 et 33. Windsor, 1981.
15.Dortel-Claudot, Michel. „L’évêque et la synodalité dans le nouveau Code de droit canonique”. Nouvelle revue théologique 106 (1984): 641–657.
16.Eusèbe. Histoire ecclésiastique, (HE), V.
17.Face à l’unité. Commission internationale catholique/luthérienne. Tous les textes officiels (1972–1985), ed. Hervé Legrand et Harding Meyer. Paris: Cerf, 1986.
18.Faith and Order. Proceedings of the World Conference Lausanne. New York: Doubleday, 1928.
19.Fantappiè, Carlo. Metamorfosi della sinodalità. Dal Vaticano II a papa Francesco. Roma: Marcianum Press, 2023.
20.Faubert, André. „TOUS”, „UN”, „QUELQUES-UNS”. La présidence, expression de l’interdépendance entre pasteurs et Ecclesia, Thèse de doctorat en cotutelle. Paris: Université Laval et Institut catholique, 2010.
21.Fischer, Joseph Anton, Adolf Lumpe. Die Synoden von den Anfängen bis zum Vorabend des Nicaenums, dans hrsg. Walter Bandmüller. Konziliengeschichte 28. Paderborn: Verlag Ferdinand Schöningh, 1997.
22.Franck, Bernard. Actualité nouvelle des synodes. Coll. Le point théologique 36. Paris: Beauchesne, 1980.
23.Franck, Bernard. „Les expériences synodales après Vatican II”. Communio 3, 3 (1978): 64–78.
24.Jean Chrysostome. Homélies sur saint Paul. Paris: Cerf, 1991.
25.Kretschmar, Georg. „Die Konzile der alten Kirche”. In: Die ökumenischen Konzile der Christenheit, hrg. Hans Jochen Margull, 13–74. Stuttgart: Evangelisches Verlagswerk, 1961.
26.Küng, Hans. „Das theologische Verständnis des ökumenischen Konzils”. Theologische Quartalschrift 141 (1961): 56–70.
27.Lanne, Emmanuel. „L’origine des synode”. Theologische Zeischrift 27 (1971): 201–222.
28.Larentzakis, Gregor. „Die dogmatische Begründung der Synodalität und der Gremialität”. In: Konziliarität und Kollegialität als Strukturprinzipien der Kirche, hrg. Pro Oriente, 64–69. Innsbruck–Wien–München: Tyrolia Verlag, 1975.
29.Larentzakis, Grigorios. „Die Begründung der Synodalität und der Greminialität”. In: Konziliarität und Kollegialität als struktur prinzipien der Kirche, hg. Pro Oriente, 64. Innsbruck: Tyrola-Verlag, 1975.
30.Legrand, Hervé M. „Grâce et institution dans l’Église. Les fondements théologiques du droit canonique”. In: L’Église institution et foi, 139–172. Bruxelles: Presses de l’Université Saint-Louis, 1984.
31.Legrand, Hervé M. „La réalisation de l’Église en un lieu”. In: Bernard Lauret et François Refoulé (dir). Initiation à la pratique théologique. T. III, 194–232 et 180. Paris: Cerf, 1983.
32.Legrand, Hervé M. „Synodes et conseils de l’après-concile. Quelques enjeux ecclésiologiques”. Nouvelle revue théologique 98, 3 (1976): 193–194.
33.Listening to the East, Institute for Ecumenical Studies of the Angelicum. Vatican: Liberia Editrice Vaticana, 2023.
34.„Listening to the West”: Synodality in Western Ecclesial Traditions. Institute for Ecumenical studies of the Angelicum. Vatican: Liberia Editrice Vaticana, 2024.
35.Lynch, John E. „Co-Responsability in the First Five Centuries: Presbyteral colleges and the Election of Bishops”. The Jurist 31 (1971): 36–53.
36.Mörsdorf, Klaus. „Das synodale Element der Kirchenverfassung im Lichte des Zweiten Vatikanischen Konzils”. In: Volk Gottes. Festgabe für Joseph Höfer, hrsg. Remigius Bäumer u. Heimo Dolch, 127–247. Freiburg–Basel–Wien: Herder, 1967.
37.Neumann, Johannes. „Synodale und kollegiale Elemente im geltenden lateinischen Kirchenrecht”. In: Konziliarität und Kollegialität als Strukturprinzipien der Kirche, hrg. Pro Oriente, 70–86. Innsbruck–Wien–München: Tyrolia Verlag, 1975.
38.Neumann, Johannes. Synodales Prinzip. Der größere Spielraum im Kirchenrecht. Freiburg–Basel–Wien: Herder, 1973.
39.Neuner, Peter. Synodales Prinzip. Der grössere Spielraum im Kirchenrecht. Freiburg: Herder, 1973.
40.Parson, Anscar. Canonical Elections: An Historical Synopsis and Commentary. Washington D.C.: Catholic University of America, 1939.
41.Paul VI. „La synodalité exprime la nature de l’Église, sa forme, son style, sa mission”. Accès 23.11.2024. https://www.vaticannews.va/fr/pape/news/2021-09/pape-francois-rome-diocese-fideles-eglise-eveque-synode.html.
42.Ratzinger, Joseph, Hans Maier. Démocratisation dans l’Église? Possibilités, limites, risques. Paris: Apostolat des éditions, 1972.
43.Ratzinger, Joseph. „Zur Theologie des Konzils”. Catholica 15 (1961): 292–304.
44.Ratzinger, Joseph. Le nouveau peuple de Dieu. Paris: Aubier, 1971.
45.Rica, Paolo „Le concile oecuménique. Expression de la collégialité des évêques ou de la «communio ecclesiarum» ou même représentation de toute la communauté des fidèles?”. Concilium 27 (1983): 129–130.
46.Routhier, Gilles. „La synodalité dans la vie et dans la mission de l’Église (CTI, 2018). La dimension oecuménique du dokument”. Revue des sciences religieuses 96, 1–3 (2022): 107–120.
47.Routhier, Gilles. „La synodalité de l’Église locale”. In: Le défi de la communion. Une relecture de Vatican II. Coll. Brèches théologiques 18, 185–208. Montréal et Paris: Médiaspaul, 1994.
48.Scrima, André. „Simples réflexions d’un orthodoxe sur la constitution”. In: Guilherme Baraúna (dir.), „L’Église de Vatican II”. Vol. III, 1279–1294. Paris: Cerf, 1966.
49.Sieben, Herman-Josef. Die Konzilsidee der Alten Kirche. Paderborn, Ferdinand Schöningh, 1979.
50.„Synodalité et primauté au premier millénaire: vers une compréhension commune au service de l’unité de l’Église”, Chieti, 21 septembre 2016. Accès 23.11.2024. http://www.christianunity.va/content/unitacristiani/en/dialoghi/sezione-orientale/chiese-ortodosse-di-tradizione-bizantina/commissione-mista-internazionale-per-il-dialogo-teologico-tra-la/documenti-di-dialogo/testo-in-inglese1/testo-in-francese.pdf.
51.Tertullien. De jejun, XIII, 6.
52.Zizioulas, John D. „The Development of Conciliar Structures to the Time of First Ecumenical Movement”. In: Councils and the Ecumenical Movement. WCC Studies 5, 34–51. Genève: WCC, 1968.
53.Zizioulas, John D. „The Development of Conciliar Structures to the Time of the First Ecumenical Council”. In: Councils and the Ecumenical Movement, 34–51. Genève: WCC, 1968.
54.Zizioulas, John D. „The Importance of the Conciliar Process in the Ancient Church for the Ecumenical Movement”. In: Councils and the Ecumenical Movement. WCC Studies 5, 10. Genève: WCC, 1968.