„Filozof powinien być poetą”. Ludwig Wittgenstein wobec tradycji Dichtung

Artykuł przedstawia, w jaki sposób dyskurs poetycki wpływał na rozważania filozoficzne, omawiając wybrane dzieła oraz aspekty twórczości Ludwiga Wittgensteina. Eksponuje ewolucje myśli na pograniczu filozofii i poezji – od systematycznej refleksji wyrażonej konwencją Traktatu do fragmentarycznych rozważań autora Dociekań filozoficznych. Ważnym elementem opisu jest styl, język oraz podlegające zmianie sposoby prowadzenia refleksji. Osadzenie tych elementów twórczości Wittgensteina na tle przemian historycznoliterackich związane jest przede wszystkim z eksplorowaniem sfery niewyrażalnego oraz roli milczenia w literaturze i filozofii. Kluczowe jest wskazanie na tradycję „Dichtung” – poetyzowanie jako czasownik odrzeczownikowy kładzie nacisk na czynność, w której tekst nabiera charakteru poetyckiego - jako ważny kontekst twórczości Wittgensteina. Artykuł przedstawia związki poezji z filozofią austriackiego myśliciela, poddając analizie strukturę Traktatu Logiczno-Filozoficznego, jego esencjonalny język, a także ostatnią tezę skłaniającą do milczenia. Przedstawione zostają również inspiracje liryczne filozofa, a także jego lektury. Następnie przeprowadzana jest analiza Dociekań filozoficznych, w których myśliciel korzysta z poetyki fragmentu. Artykuł zamyka konkluzja, że poezja jest szczególnym medium łączącym to, co wyrażalne i niewyrażalne, niwelując granicę między nimi.