Colloquia Theologica Ottoniana

Liturgia, będąca publicznym kultem Kościoła, jest przestrzenią, która charakteryzuje się obiektywnością oraz harmonijnością. Nie jest skupiona na wyłącznie indywidualnych postawach, ale zakłada proces jednoczenia się wspólnoty, która z wykorzystaniem danych obrzędów włącza się w ciągłą celebrację (anamneza). Boski charakter obrzędowości liturgicznej uwyraźnia także aspekt „spotkania”. Liturgia, którą obrazowo można ująć jako rzeczywistość „uczty”, daje przestrzeń do spotkania i realizacji aktu wiary. Pomimo ukierunkowania na aktywne, czynne, świadome i owocne uczestnictwo w kulcie, poprzez wprowadzenie na przykład języków narodowych, działanie liturgiczne nadal bardzo często pozostaje niezrozumiałe dla poszczególnych wiernych. W tym kluczu Papież Franciszek w liście apostolskim Desiderio desideravi wystosował apel w kwestii konieczności odświeżonego namysłu nad prowadzoną przez Kościół formacją liturgiczną. Autor artykułu ukazuje, na podstawie dokumentu papieża Franciszka, jak ważne jest zachowywanie liturgicznych form modlitwy w opozycji do upowszechniających się tendencji społeczno-kulturowych, które wpływają degradująco na rozumienie klasycznej duchowości kultycznej. Pozwoli to na podkreślenie istotnej roli liturgii jako przestrzeni, która nie tylko wskazuje na elementy pedagogiczne, ale także na perspektywę holistycznego duchowego wzrostu człowieka. Wobec tego ukazana została konstytutywna rola formacji liturgicznej, która jako proces wychowywania do świadomego uczestnictwa w kulcie nie zatrzymała się wraz z wydarzeniem Soboru Watykańskiego II, ale trwa również w XXI wieku.