Skip to content

Studia Językoznawcze

Studia Językoznawcze

synchroniczne i diachroniczne aspekty badań polszczyzny

Previously: Studia Językoznawcze : synchroniczne i diachroniczne aspekty badań polszczyzny

t. 18, 2019

Autotautogram, czyli raz jeszcze w sprawie zabaw Juliana Tuwima brzmieniową warstwą leksyki

DOI: 10.18276/sj.2019.18-16
Cite

The full text is available

ISSN:1730-4180
eISSN:2353-3161
Authors: Urszula Sokólska ORCID
Uniwersytet w Białymstoku, Białystok
Keywords: Julian Tuwim gra językowa eufonologia
Whole issue publication date:2019
Page range:11 (229-239)
OAI-PMH:Metadata
Cited-by (Crossref) ?: Enable JavaScript to retrieve citation data.
CC BY-SA Open Access ERIH PLUS
QR code

Abstract

The article describes the phonological games in the poetry of Julian Tuwim. Aspecial attention has been paid to the ways the poet constructs the vocal instrumentation with the use of aspecific choice of consonants and vowels and onomatopoeic words. Another thing that has been analyses was the relation between the emotive vision of the representational world and the lexical entan-glements that accompany stricte phonetic phenomena.

PDF

Download PDF
Preview PDF

Open PDF

Bibliography

  1. Tuwim, Julian. „Książki, Chopin i Inowłódz”. W: tenże. Pisma prozą. Warszawa: Czytelnik, 1964. Pierwodruk: Wiadomości Literackie, 11 (1936).
  2. Tuwim, Julian, Nowy wybór poezji. Wybrał, ułożył, posłowiem i notą edytorską opatrzył Juliusz Wiktor Gomulicki. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2002.
  3. Tuwim, Julian. Pegaz dęba. Kraków: Aidcas. Agencja Reklamowo-Wydawnicza, 2006.
  4. Tuwim, Julian, Pisma prozą. Warszawa: Czytelnik, 1964. Pierwodruk: Wiadomości Literackie, 11 (1936).
  5. Tuwim, Julian. Wiersz nieznanego poety. Gawęda literacko-obyczajowa. Wstęp, rekonstrukcję zakończenia oraz posłowie oprac. Juliusz Wiktor Gomulicki. Warszawa: Czytelnik, 1955.
  6. Brückner, Aleksander. Słownik etymologiczny języka polskiego. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1974 (skrót: SEBr).
  7. Orgelbrand, Maurycy. Słownik języka polskiego. Wilno 1861. Reprint – Warszawa: Prasa – Książka – Ruch, 1986 (skrót: SWil).
  8. Sawicka, Jadwiga. Julian Tuwim. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1998.
  9. Sokólska, Urszula. „Etymologiczne zabawy Juliana Tuwima”. Poznańskie Studia Polonistyczne. Seria Językoznawcza 22 (42) (2015), 1: 235–252.
  10. Sokólska, Urszula. „O, mowo polska, ty ziele rodzime”. Wokół refleksji nad kształtem polszczyzny. Białystok: Wydawnictwo Prymat, 2017.
  11. Wróblewski, Piotr. „Stylistyczne wykorzystanie brzmieniowej warstwy leksyki (na przykładzie prozy Brunona Schulza)”. Prace Filologiczne, 38 (1986): 433–440.