Autobiografia Literatura Kultura Media


ISSN: 2353-8694    eISSN: 2719-4361    OAI    DOI: 10.18276/au.2025.1.24-03
CC BY-SA   Open Access   DOAJ  ERIH PLUS  DOAJ

Lista wydań / nr 1 (24) 2025
Bezreligijna niepiękna liturgia (od)chodzenia Tadeusza Różewicza

Autorzy: Jarosław Płuciennik ORCID
Uniwersytet Łódzki
Słowa kluczowe: Tadeusz Różewicz Dietrich Bonhoeffer bezreligijne chrześcijaństwo niereligijna liturgia chodzenie odchodzenie
Data publikacji całości:2025
Liczba stron:14 (35-48)
Cited-by (Crossref) ?:

Abstrakt

Esej podejmuje próbę interpretacji motywu „odejścia” w wierszu Nauka chodzenia Tadeusza Różewicza w świetle myśli Dietricha Bonhoeffera i Hannah Arendt. Autor zastanawia się nad znaczeniem słowa „odszedł” w kontekście ludzkiej kondycji w świecie, w którym transcendencja przestała być oczywista. Kluczowe słowo „odszedł” staje się punktem wyjścia do rozważań o odpowiedzialności, samotności i dorosłości człowieka, który w obliczu postnietzscheańskiej „śmierci Boga” musi samodzielnie odnaleźć swoją drogę. Choć Różewicz nie odwołuje się wprost do Arendt, w jego refleksji nad „światem dorosłym” Bonhoeffera pobrzmiewają jej pojęcia, co pozwala połączyć poetycką medytację z pytaniami teologicznymi i filozoficznymi. Ważnym kontekstem staje się także kategoria „naśladowania”. Wniosek, do którego prowadzi esej, brzmi: „Nauka chodzenia to nauka bezbożnej i bezreligijnej liturgii”.
Pobierz plik

Plik artykułu