Autonomia edukacji akademickiej w warunkach centralizmu programowego i dekretowanych efektów kształcenia

W tekście podjęto próbę spojrzenia na możliwości doświadczania autonomii w codziennych sytuacjach edukacyjnych w szkole wyższej oraz jej konsekwencje dla rozwoju osoby i zmiany społecznej w warunkach biurokratycznego sterowania akademickim kształceniem. Przedstawiono specyfikę autonomii w relacji do upełnomocniania i emancypowania się. Podkreślone zostały konsekwencje udziecinniania uczestników kształcenia (zarówno studentów, jak i nauczycieli). Omówiono także ustawowe regulacje funkcjonowania edukacyjnej działalności uczelni w treściach ustawy 2.0 w kontekście autonomii. W zakończeniu autorka dzieli się swoim doświadczeniem w przełamywaniu rutynizacji w interakcjach edukacyjnych. Odwołując się do osobistych przykładów dotychczasowego praktykowania autonomii w edukacji uniwersyteckiej, wskazuje jej znaczenie dla nauki, życia osobistego i zbiorowego, codziennego „życia poza akademią”.