Acta Iuris Stetinensis

Wcześniej: Zeszyty Naukowe. Roczniki Prawnicze


ISSN: 2083-4373     eISSN: 2545-3181    OAI    DOI: 10.18276/ais.2025.52-05
CC BY-SA   Open Access   DOAJ  ERIH PLUS  DOAJ

Lista wydań / 1/2025 (52)
Talleyrand i Metternich. Od równowagi sił do bezpieczeństwa zbiorowego – kilka spostrzeżeń, jak dyplomaci tworzyli historię

Autorzy: Katarzyna Myszona-Kostrzewa ORCID
Uniwersytet Warszawski
Redakcja: Redaktor tomu / Volume Editor: Ewelina Cała-Wacinkiewicz ORCID
Uniwersytet Szczeciński (Polska) / University of Szczecin (Poland)
Słowa kluczowe: dyplomacja równowaga sił bezpieczeństwo zbiorowe prawo międzynarodowe
Data publikacji całości:2025-03
Liczba stron:15 (73-87)
Cited-by (Crossref) ?:
Liczba pobrań ?: 592

Abstrakt

Kongres wiedeński uważany jest za jedno z najważniejszych wydarzeń w XIX w., które znacząco wpłynęło na ukształtowanie stosunków międzynarodowych nie tylko w XIX stuleciu, ale i w wiekach kolejnych. Decydującą rolę w toczących się obradach odegrali dyplomaci, szczególnie: francuski arystokrata Charles-Maurice de Talleyrand-Périgord i austriacki książę Klemens von Metternich. Ten pierwszy dzięki swoim dyplomatycznym talentom spowodował, że Francja wyszła z Kongresu wiedeńskiego zwycięsko, choć po zakończonych przegraną wojnach napoleońskich traktowana była jako agresywna, destabilizująca siła. Ten drugi wprowadził w Europie porządek oparty na równowadze sił, z którego w kolejnym stuleciu wyewoluował system bezpieczeństwa zbiorowego. O ile wydaje się, że Talleyrand był niekwestionowanym mistrzem doraźnej dyplomacji, o tyle Metternich bez wątpienia „tworzył historię”. Głównym celem niniejszego artykułu jest wykazanie, że historia nowożytnej dyplomacji nie pozostawia wątpliwości co do tego, że stworzenie systemu bezpieczeństwa zbiorowego zarówno w przeszłości, jak i współcześnie pozostaje utopią. Podstawową metodą badawczą jest metoda historyczno-prawna, dzięki której możliwe staje się wskazanie dynamiki zmian politycznych i ich wpływu na prawo.
Pobierz plik

Plik artykułu

Bibliografia

1.Bryson B., Krótka historia prawie wszystkiego, tłum. J. Bieroń, Warszawa 2006.
2.Fletcher T., Naked Diplomacy, London 2016.
3.Franklin B., Autobiografia, tłum. M. Osiński, Warszawa 2016.
4.Frelek R., Dzieje dyplomacji, Toruń 2007.
5.Goldberg J., Lewicowy faszyzm, tłum. L. Jęczmyk, J. Lang, Poznań 2013.
6.Kissinger H., Dyplomacja, tłum. S. Głąbiński, G. Woźniak, I. Zych, Warszawa 2016.
7.Kissinger H., Porządek światowy, tłum. M. Antosiewicz, Wołowiec 2017.
8.Kranz J., Iracki cień, „Tygodnik Powszechny” 2003, nr 11 (2801).
9.Łysiak W., Talleyrand. Droga Mefistofelesa, Warszawa 2007.
10.Menkes J., Reforma ONZ. Stanowisko Grupy Polskiej Stowarzyszenia Prawa Międzynarodowego (ILA), Akademia Dyplomatyczna MSZ, Warszawa 2005.
11.Olszewski H., Kongres wiedeński i jego epoka, w: J. Menkes, E. Cała-Wacinkiewicz, J. Nowakowska-Małusecka, W. Pęksa, W.Sz. Staszewski (red.), Idee, normy i instytucje Kongresu wiedeńskiego – 200 lat później – perspektywa międzynarodowa, Warszawa 2016.
12.Orieux J., Talleyrand, czyli niezrozumiały sfinks, tłum. B. Janicka, Warszawa 1989.
13.Sutor J., Prawo dyplomatyczne i konsularne, Warszawa 1988.
14.Walewski Ł., Pośpiech M., Ambasadorowie. Czego nie powie Ci królowa, Kraków 2016.
15.Żywczyński M., Historia powszechna 1789–1870, Warszawa 2008.