Acta Iuris Stetinensis

Celem opracowania jest przedstawienie wyjątkowej roli tłumacza w dobie trwających zaawansowanych procesów migracyjnych, jako jednego z uczestników postępowania karnego będącego pomocnikiem organów procesowych. Tłumacz niezależnie czy dokonuje czynności na piśmie czy też tłumaczy wypowiedzi ustnie umożliwia realizację zasady prawa do informacji procesowej, a także ma kluczowe znaczenie dla oskarżonego z perspektywy prawa do obrony. Rozpoczynając rozważania od otoczenia normatywnego a zatem przepisów regulujących status tłumacza przysięgłego w dalszej części opracowania z wykorzystaniem metody formalno dogmatycznej, historycznej i statystycznej zostaną omówione: prawo do tłumaczenia jako jednego z elementów prawa do obrony (art. 72 k.p.k.), nowego kształtu tajemnicy zawodowej jako zakazu dowodowego (art. 180 § 2 k.p.k.) udział tłumacza w czynnościach procesowych (art. 204 k.p.k.) Przedmiotem analizy będzie ocena opublikowanego w październiku 2024 r. projektu zmian k.p.k. przygotowanego przez Komisję Kodyfikacyjną Prawa Karnego. Tłumacza należy traktować jako zawód zaufania publicznego jest kluczowym podmiotem ułatwiającym komunikację między organami procesowymi, a stronami procesu i ich reprezentantami. Autor stawia tezę, że konieczne jest przyznanie obrońcy na żądanie oskarżonemu w sytuacji, gdy istnieją podstawy do wyznaczenia mu również tłumacza. Opracowanie zostaje wzbogacone o przedstawienie niepublikowanych dotychczas wyników na temat praktycznych aspektów udziału tłumaczy przysięgłych w procedurze karnej.