Abstrakt
Zgodnie z jego treścią, warunki do orzeczenia kary łącznej zachodzą, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu. Jak więc jasno wynika z treści wskazanego przepisu, punktem wyjścia dla określania kar podlegających łączeniu jest zawsze pierwszy wyrok (choćby nieprawomocny), nie zaś, jak przyjął Sąd Okręgowy, pierwsze przestępstwo. Słusznie przy tym wskazuje skarżący (za piśmiennictwem i orzecznictwem), że przyjęcie określonego zakresu zbiegu realnego przestępstw związane jest wyłącznie z oceną kryteriów wskazanych w art. 85 k.k. i nie zależy od wyboru sądu. Skoro bowiem ustalono, jakie przestępstwa pozostają ze sobą w zbiegu realnym, to co do dalszych przestępstw nic nie stało na przeszkodzie, by ponownie stosując art. 85 § 1 k.k. ustalić kolejny pierwszy wyrok, a następnie czyny popełnione przed datą jego wydania, tworząc w ten sposób kolejny zbieg realny przestępstw. W niniejszej sprawie aktualność zachowuje teza wyrażona w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 2017 r. (sprawa V KK 50/17, LEX 22610210), iż użyte w art. 85 k.k. określenie „zanim zapadł pierwszy wyrok” nie oznacza, że punktem odniesienia ma być jedynie pierwszy wyrok skazujący, jaki kiedykolwiek wydano wobec skazanego, lecz chodzi każdorazowo o ten wyrok, który jest chronologicznie pierwszy w odniesieniu do konkretnej, wyodrębnionej grupy pozostających w zbiegu realnym przestępstw objętych prawomocnymi wyrokami jednostkowymi.
